Country roads take me home

De laatste bijdrage in dit zomer blog komt vanaf JFK in New York tijdens onze tussenstop van de terugvlucht. 

Dinsdag bleek Debby letterlijk overgewaaid. Hier en daar nog wat plassen water maar verder niets meer aan de hand. Aangezien we nog Seaworld kaarten hadden draaiden we vol goede moed de I-4 op richting Orlando. Het laatste deel stond zoals gewoonlijk vast dus vanaf Haines reden we lekker binnendoor. In het park was het niet overdreven druk. Zodat Jesse en ik binnen het uur een nat pak hadden (vooral Jesse na Journey to Atlantis) en we ook al 2 rollercoasters hadden gehad. Waaronder de nieuwe achtbaan Penguin Trek. Een mooi gethematiseerde launch coaster waarbij ze gebruik maakten van het al bestaande pinguïn verblijf. Je komt dus als een soort ijsklomp je naar buiten met een beslagen bril. 

Aangezien ze bij Seaworld dit jaar hun 60ste verjaardag vieren was er (voor het eerst) een heuse parade met een aantal Seaworld karakters zoals Shamu. Een korte parade met veel zang en dans er tussendoor en zo ga je, zoals altijd daar, met een vrolijk gemoed weer naar buiten. 

‘s-Avonds aten we nog een keer bij Fred’s Market. Een buffet restaurant bij ‘ons’ om de hoek. Hier komen ze nog volgens “oma’s recepturen” old fashioned comfort food. Denk aan Meatloaf, potatosalad, mac&cheese, green beans, plantain, gravy, peach cobler, pecan pie, banana pudding  en zo kunnen we nog wel even door gaan. Heerlijk, gemoedelijk en een fijne sfeer. De koffie dronken we op hun veranda in een schommelstoel. Heerlijk!!

Woensdag de laatste hele dag in Lakeland. Jesse bleef at home terwijl Christel en ik naar de Farm en Flea market in het nabij gelegen plaatsje Plant City reden. Daar aangekomen was het een drukte van belang. Allerlei uitstallinkjes van huishoudelijke apparaten, kleding, gereedschap, prullaria, huisraad groente en fruit. De bevroren kippen in de koelbox hebben we maar gelaten voor wat het was. Tussendoor allerlei food trucks en op het midden terrein een grote overkapte schuur. Twee mannen op leeftijd zongen oude klassiekers en de (vooral) Mexicaanse markt bezoekers genoten en dansten (terwijl er toch weer een flinke bui regen op het dak roffelde). 

Voor ons laatste avondmaal reden we naar downtown Lakeland. Je bent overal zo binnen een minuut of 10 en we schoven aan bij Harry’s bar. Hier vooral cajun en creole (sea)food op de kaart. Zelf verwezen ze daarvoor naar New Orleans als inspiratie. Wij vonden zowel de sfeer als het eten, zoals jambalya, hier beter dan in New Orleans. We namen nog een kop koffie op het terras van Black & Brew en wandelden nog even naar Lake Mirror waar ook op deze tijd nog gezellig mensen rondwandelen, joggen of op een bankje zitten te kletsen. 

Vanochtend pakten we onze biezen in Lakeland. De koffers inmiddels wat verzwaard. De GMC voor de laatste keer de sporen gegeven. Omdat we rond half 4 zóuden vertrekken eerst nog een tussenstop in Disney Springs voor een wandeling langs winkeltjes, restaurants en Starbucks voor de koffie.  

De auto aftanken bij WaWa en meteen maar een lekker broodje gemaakt voor de lunch. Rond 13:00 leverden we de auto af bij Alamo en de koffers bij de balie van Delta. Net door de security (wat slépen mensen toch allemaal mee) kregen we op ons horloge de melding dat de vlucht naar New York vertraagd was. Blijkt Debby zich inmiddels naar het noorden verplaatst te hebben waardoor er wat ruis op de lijn zat. Gelukkig hadden we een ruime overstaptijd op JFK waardoor de vertraging van een uur ons verder geen schade opleverde. 

Op de kilometerteller van schreven we 2300 miles bij (3600 kilometer) via Austin (fijne stad), Waco (mooie University en Magnolia’s), Houston (veel regen, mooi appartement, leuke stad), New Orleans (vergane glorie, verpauperde stad), Pensacola (daar komen we zeker graag nog eens terug), Tallahassee (keurige stad) en Lakeland (prima afsluiting, niet zo druk als Orlando wel alles aanwezig) vertrokken we vanuit het vertrouwde Orlando. 

Een mooie roadtrip met verrassende inzichten. Zo blijkt Texas prachtig groen (ipv bruin en zanderig), zijn de mensen er heel erg aardig net als in Florida waar het in de plaatsen die wij bezochten oprechter leek als in Orlando. We luisterden veel country muziek in de auto, genoten van de heerlijke Texas BBQ’s en constateerden dat een stad voor ons schoon mag zijn, met zo min mogelijk zwervers en drugsverslaafden. En als het een paar keer keihard regent of als er 24/7 breaking news is over een op handen zijnde orkaan kun je prima in je korte broek en op flip-flops vakantie vieren. 

Vanuit Lakeland

We zijn alweer halverwege ons (laatste) verblijf in Lakeland; zo'n 40 kilometer ten oosten van Tampa en 60 ten westen van Orlando. De rit vanuit Tallahassee was een hele mooie. Vanuit Houston reden we door 4 staten, allemaal over de I-10 East een afwisselende Interstate weg van 1200 kilometer lang! Maar toen doken we dan toch Florida in. Via een mooi state road kwamen we aan bij onze Airbnb in Lakeland. We zitten hier niet in een gated community zoals de laatste jaren op Solterra maar in een gewone straat met leuke afwisselende huizen. We hebben hier een leuk huis, met veel ruimte. Ook buiten. We hebben een grote achtertuin met een enorme boom die altijd wel voor schaduw zorgt en een heerlijk zwembad. Prima dus om hier ook wat te relaxen. Dat begint al 's-morgens als we (2 van de drie...) met een kop koffie en de krant heerlijk wakker worden in het zonnetje.                      

Vrijdag hebben de wasmachine weer eens flink aan het werk gezet, wat boodschappen gedaan en, voor het eerst, kunnen we hier op de tv van de Olympische spelen werkelijk elke wedstrijd die er maar plaats vindt 24/7 volgen. Het valt ons direct op dat Lakeland totaal niet op toeristen gericht is zoals, logischerwijs, rond Orlando wel het geval is. Mensen zijn nog aardiger, relaxter en minder gehaast. De restaurants en winkels zijn ook netter, schoner en meer opgeruimd. Terwijl alles wat wij kennen aan winkels, restaurants en voorzieningen hier ook ruim voorradig is. 

Zaterdagochtend deden we Lakeland eer aan. In en rond LAKE-land bevinden zich meerdere kleine en grotere meren. Om Lake Hollingsword licht een mooi pad. een ronde van een kilometer of 5 waar we veel mensen zagen rennen, wandelen, fietsen rond het meer. Op het meer werd gevist en gevaren en we zagen weer wat schildpadden, veel mooie vogels zoals de Blue Heron en mooie planten op en aan het water.

We zweetten inmiddels peentjes en hadden dus wel wat verkoeling verdiend. Hiervoor gingen we naar het historic district. Een leuke binnenstad met een gezellig centraal pleintje, waaraan één van onze favoriete koffietentjes Black & Brew. We genoten onder de waaier op het terras van onze drankjes.

In de namiddag (in Nederland al avond) vielen we met onze neus in de Olympische boter. De finale van de 400 mtr mixed relax was geweldig om te volgen op de Amerikaanse tv. De dag ervoor liepen de Amerikanen nog een wereldrecord op deze afstand. Nederland plaatste zich ook voor die finale maar Femke Bol liep toen nog niet mee. Ook wij hebben naar de tv zitten schreeuwen hier toen Femke aan haar bizarre eindsprint begon. Op 10 meter voor de finish verschalkte ze de Amerikaanse terwijl zij dachten dat ze het goud al binnen hadden. Wat een prestatie!!! En het moet gezegd de Amerikaanse commentaren waren lovend over Nederland in het algemeen maar over Femkie Bol raken ze niet uitgesproken.

Vandaag, op zondag, zien we 'onze' eigen Stefan d'n Boes zich in de eerste halve finale op de 1500 mtr. plaatsen voor de finale. Ook hij perst er een een geweldige eindsprint uit, en met een persoonlijk beste tijd uit en loopt, ook tot zijn eigen verrassing, nu ook de finale. 

Het is vandaag een rainy day in ons deel van Florida. Gisteren werden er al wat aankondigingen gedaan van een storm die zich op zee ontwikkelde. Vanmorgen zagen we hoe de koers daarvan voorspeld wordt. Gelukkig schampt hij ons deel van Florida aan de westkust. In de buurt van Tampa kan dat tot hoog water leiden. Ivm de regen bedachten we om naar een binnen mall te gaan vandaag. Onderweg ontvingen we een heuse Alert met een weer waarschuwing. Het wordt hier, gelukkig, zeer serieus genomen maar tegelijkertijd flink op geblazen. Wij zitten meer in het binnenland. Behalve regen en een stijgend waterpeil in de pool lijken we er hier goed vanaf te komen. De eventuele heavy rains zullen op een veel noordelijker punt van Florida aan land komen (ter hoogte van Tallahassee, waar we een paar dagen geleden nog waren). Al blijven ze het we 'gewoon' een heavy storm noemen. We letten goed op en houden het daar dan ook maar op. Deze storm zal wel overwaaien.

Aangezien we vandaag niet zo heel veel konden doen trakteerden we onszelf op een Koreaanse BBQ. Voordeel is ook dat je niet na een uur alweer buiten staat maar way langer (en rustiger) over het eten doet. Deze keten (K-Pot) bezochten we in Kissimmee ook al eens maar ook hier veel netter, schoner en prettiger zitten. Wij slaan ons er dus wel door heen hier. 

Koreanen houden van fel en veel neonlicht. Wij zaten in een hoek met veel blauwe accenten. Dat zou je aan de foto bijna niet af zien :)

Van Jambalya, Mi-i-si-sipi en Sweet home Alabama naar Florida

Dinsdagavond en deze update komt vanuit Pensacola FL. Huh??? ja inderdaad we hebben New Orleans na twee dagen achter ons gelaten ipv na drie dagen. Vanuit Houston, Texas, reden we naar New Orleans in Louisianna. We verlieten die stad met regen en kwamen na een flinke etappe aan in de stad die we in 2004 nog zonder Jesse bezochten. In augustus 2005 trok orkaan Katrina over de stad. Daarvan zijn ze nog altijd niet helemaal hersteld eigenlijk. We schrokken van de armoede, dramatisch onderhouden wegen en huizen, daklozen, drugsverslaafden en zwervers waar je soms bijna overheen moest stappen. de straten zijn víes en het ruikt veel naar wiet. Dit was niet meer de stad zo als wij hem ons herinnerden. Maar nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze AirBnB togen we richting Bourbon street de straat die bekend staat om de vele bars en restaurants én live muziek. Hier was tov 20 jaar geleden de stad het meest achteruit geboerd. Nu vooral veel herrie muziek uit luide speakers, vreemde snoeshanen, nog meer verslaafden en drugsgebruik. Gelukkig was de pizza die we aan de rand van het Frech quarter aten lekker. 

Maandag zochten we de betere gebieden op. Eerst gingen we naar CityPark. Een prachtig aangelegd stadspark waarin zich ook het Museum of Modern Art bevind. De sculpturen tuin daarvan was vrij toegankelijk. We keken onze ogen uit. Hierna streken we neer op een dependance van het beroemde Café du Monde. Geweldig mooi terras met veel bomen en een saxofonist die voor de sfeer muziek zorgde. De koffie was heet, maar het draait daar om hn beignets met bergen poedersuiker. We knabbelden er alledrie 1 naar binnen. 

Vervolgens gingen we naar het Garden District waar de mooiste huizen staan. Ook hier weer heel veel bomen die voor schaduw zorgen en de huizen hebben vaak veranda's, en balkons.

Op advies van Sander gingen we 's-avonds naar Frenchmenstreet. Een straat op loopafstand van onze shotgunwoning waar het nog lijkt op de sfeer van het vroegere Bourbon street. Hier ook mooie panden waar bars en restaurants in zitten. Annmerkelijk minder zwervers en hier schalt door de opeenstaande nemen deuren de live (jazz)muziek naar buiten. Wij aten lekker bij Bamboulas waar een vijfmansbandje voor lekkere muziek zorgde en we een leuke avond hadden.

Inmiddels hadden we met onszelf en de huurbaas besloten dat we het wel gezien hadden in New Orleans. Om de rit van 5 uur naar Tallahasse wat in te korten zijn we vanmorgen vertrokken naar Pensacola in Florida. Een rit van 3 uur waarbij we vertrokken uit de staat Louisiana en via Missisipi en Alabama in Florida belanden.

Wat een aangename verrassing is Pensacola. We hebben een fijn hotel waar we vanmiddag voor het eerst deze vakantie in een zwembad belandden. We aten bij Millers Ale House en reden daarna nog door naar Pensacola Beach. Via een kilometerslange brug kwamen we aan bij de beach. En wat was hetdaar leuk en gezellig. Heel veel locals in klapstoeltjes op het strand: op dinsdagavond is er in de zomer blijkbaar live muziek. Het strand was langgerekt en wit zover je kon kijken terwijl de Mexicaanse golven aanspoelden. We zagen de zon ondergaan en genoten van een onverwachte fantastische dag.

Houston we got (not) a problem

Onze laatste avond in het heerlijke appartement Mirage in Rice villagen Houston is alweer aangebroken. Ook onze derde halte in Texas is daarmee afgevinkt. We vertrokken uit een miezerig Waco voor de rit naar Houston. Onderweg varieerde het tussen droog, zachte regen en hoosbuien (die zijn geen feest op de vaak betonnen wegen in Amerika).We reden door een prachtig glooiend landschap. Waar wij ons alledrie ingesteld hadden op een vlak, dor en droog landschap (waarom weten we eigenlijk zelf niet) is het tegendeel waar. Het landschap is weeeeeeeeids (Texas is ruim 16x! groter dan Nederland), glooiend met veel begroeiing en heel groen. Kortom een mooie rit. 

Het appartement dat we huren via Airbnb bevindt zich in een groot (everything is bigger in Texas) complex met mooie faciliteiten zoals een gym, bbq plaats en buitenzwembad, maar belangrijker óns appartement voor 3 dagen. Alles is nog nieuw, schoon en met veel zorg en gevoel voor stijl ingericht. Twee slaapkamers en badkamers is ook wel weer eens lekker en als kers op de taart een wasmachine en droger. Die hebben we na een kleine week roadtrippen maar direct aan het werk gezet. Alles gaat dus weer schoon mee vanaf hier. Vrijdag was een rainy day. We zochten wat binnen activiteiten op en reden ondertussen door de stad Houston. Je ziet aan alles maar vooral de kasten van huizen dat ze (op zijn Groesbeeks) "de boks niet kapot hebben" in Houston. Langs de weg zien we nog de naweeën van orkaan Beryl die hier op 8 juli jl. voorbij trok. De orkaan zorgde voor veel water- en windoverlast en kostte tenminste 22 inwoners het leven. 's-Avonds smulden we ook hier van een heerlijke Texas bbq.

Vandaag begon ook weer regenachtig. We maakten van de nood een deugd en zagen (hier om 9 uur in de ochtend) Max naar pole-position racen op een, eveneens, nat Spa. 

Daarna zijn we op pad gegaan. Het leuke aan deze stad is dat hij best groot is met een serieuze skyline met wolkenkrabbers maar dat er ook gewoon veel ruimte is. Brede wegen leiden ons binnen niet al te lange tijd naar waar we naar toe willen. 

Houston staat bekend om het feit dat 1 van de vorige burgemeesters graag wilde dat de stad opgefleurd werd met muurschilderingen (murals). Waar je ook kijkt je ziet ze idd overal. De één nog mooier en groter dan de ander:

Omdat het zo goed als droog was inmiddels (bij wel gewoon een graadje of 28) reden we nog even naar 1 van de grootste parken in Houston. George H. Hermann park met oa een zoo, botanische tuin, 

golfbaan, overdekt podium (waar een Shakespeare stuk opgevoerd werd.......... voor bijna niemand.....) een obelisk en de Mary Gibs & JESSE H. Jones reflectie pool.

Na een heerlijke laatste maaltijd in een Japans restaurant maakten we nog een mooie wandeling in (wederom) een stadspark langs de Bayou.  Een gebied typisch voor het zuiden van Amerika met een watermassa die typisch voorkomt in vlakke laaggelegen gebieden met een extreem traagstromende rivier, vaak met een moeilijk te definiëren oever. De paden kronkelden langs grasvelden, een skatebaan, de traagstromende rivier en bruggen over de bayou van de ene kant van de over naar de andere.

Ter afsluiting van ons bezoek aan Houston werden we beloond met een mooie zonsondergang.

De volgende update komt uit New Orleans!!

Waco

Inmiddels alweer onze tweede dag in Waco. We bevinden ons nu Deep in the heart of Texas zoals ze hier zeggen. Ruim 2 uur rijden ten Noorden van Austin kennen velen Waco vooral van de, met geweld, opgerolde sekte in 1993. Wij zetten Waco om een andere reden op de routekaart van onze roundtrip. Daarover later meer. Na ons laatste ontbijt in Austin pakten we one spullen en zetten koers naar deze plaats die zo'n 143.000 inwoners kent. Rond het middaguur stonden we al op de stoep en werd er in allerijl  toch alvast een kamer voor ons gereed gemaakt zodat we ons direct konden installeren. Na een kleien lunchbreak leek het ons leuk om even een rondje te maken op de 200 meter van ons hotel gelegen Baylor univerity campus rond te kijken. Dit werd uiteindelijk een middagvullend programma. We vielen met onze neus in de boter omdat er een oort open dag was voor nieuwe studenten (elk jaar weer 18.000 nieuwe studenten) op wat Texas oudste universiteit is. Een prachtig en supergroot complex met allerlei studies met elk hun eigen gebouw. Het welcome center is al immens groot en ook hier weer super vriendelijke mensen  die er werken of studeren. Iedereen lijkt wel familie in Nederland te hebben (zo spraken we met een echte Amerikaanse die Hoekstra bleek te heten) of er op bezoek te zijn geweest. We keken onze ogen uit naar alle faciliteiten (bijvoorbeeld een Starbucks in de bieb) en het enorme sport complex met een stadion voor American voetbal waar 45.000! toeschouwers in kunnen (in de Goffert 12.500...). Jesse checkt en overdenkt alvast of dit een goede plek is om over een paar jaar een Master te doen :) 

Vanmorgen wandelden (vinden ze hier raar) naar Magnolia Market.

De twee iconische katoenzaad olie silo's uit 1950 bestrijken met de marketplace maarliefst 2 blocks. Sinds 1990 stonden ze leeg maar het paar Chip en Joanna Gaines kochten ze op om het te ontwikkelen. Chip en Jo(jo) komen uit Waco. Wij volgens ze al jarenlang. Eerst op de tv zender HGTV en inmiddels op hun eigen zender Magnolia Network. Het echtpaar verbouwd (Chip) en richt ze in (Jo) voor mensen die in Waco fixen-upper huizen kopen. Het is een zeer sympathiek en ondernemend gezin met een smaak en stijl waar wij altijd vrolijk van worden. Rond deze silo's creëerden ze een gebeid met een gigantische winkel, bakkerij, coffeeshop, een foodtruck plein en een binnenplaats waar kinderen (of volwassenen) kunnen honkballen, voetbal of cornhole werpen. We sloegen er wat uurtjes en dollars kapot en hadden een hele leuke ochtend.

Vanmiddag brachten we door in Downtown Waco. we wandelden wat rond in het stadje. Als de 50.000 studenten er niet zijn is het niet erg levendig. We liepen naar de riverwalk langs rivier de Brazos. De op één na langste rivier in Texas met een lengte van 1350 kilometer die uitmond in de golf van Mexico. We staken de Suspension Bridge over. Deze kruist de Brazos-rivier in Waco, Texas. Het is een hangbrug met één overspanning, geopend op 20 november 1869. Oorspronkelijk als een tolbrug waar binnen 8 kilometer geen andere brug mocht liggen over de Brazos. Na 101 jaar zijn dienst te hebben bewezen is het nu alleen nog een voetgangersbrug en zijn er diverse andere (spoor)bruggen over de Brazos aangelegd.

Vanavond gaan we nog naar de Backyard (achtertuin0 Bar & Grill om in de buitenlucht lekker te eten en (meestal) is er live muziek op het podium. We gaan het zien, proven en horen. Trouwens het valt ons op dat, in tegenstelling tot in Florida, er heel veel buiten bars, restaurants, coffeeshops zijn in Texas. Dat bevalt ons goed!!

Austin de hoofdstad van Texas

En zo vertrokken we zaterdagochtend richting Schiphol. We waren benieuwd wat we daar aan zouden treffen, de day after de computercrash. De auto parkeerden we bij A4 parking vandaar met een busje voor Terminal 2 afgezet. Rond 8:30 was het al aardig druk aan het worden bij het inchecken. Maar één van de voordelen van onze businessclass tickets was dat we bij een aparte balie in konden checken. Eigenlijk hadden we dat thuis natuurlijk al gedaan, in feite tevreden we dus onze koffers in, in ruil voor een boardingpass. Bij de security was enorm opgeschaald. In no-time waren we daar doorheen. Bij de douane moest iedereen via 2 loketjes. Dat betekende dus een flinke rij. Nadat we goedgekeurd waren in een rechte lijn naar de KLM crown lounge. Daar genoten we in alle rust van een heerlijk ontbijtje een paar kopjes koffie. Een relaxte start dus van de overtocht. Op tijd naar gate D2. Toen we daar aankwamen stond er nog geen vliegtuig aan de slurf. Ivm een calamiteit in de ochtend van een ander vliegtuig aan dezelfde gate werd ons vliegtuig elders bevoorraad. Een kleine vertraging als gevolg. Omdat we rechtstreeks vlogen hadden we er geen stress over. Toen het vliegtuig kwam mochten we als één van de eersten onze plaatsen op rij 4 opzoeken. Wat een verwennerij! Omdat we iets later waren was ons slot natuurlijk verlopen en moesten we aan de gate nog een tijdje wachten op een nieuwe vertrektijd. Gelukkig ;) werd ons eerste drankje op de grond al geserveerd.

We hebben genoten van de businessclass service: twee uitstekende maaltijden aan boord, lekkere drankjes, fantastische stoelen en heel veel rust om je heen. Het uitzicht was deze vlucht geweldig met onder andere een prachtig zicht over Groenland.

Net voor de landing mochten we nog een KLM huisje uitzoeken en zo vloog de tijd, letterlijk, voorbij. De vliegtijd was iets korter dan gepland dus we stonden om 4uur plaatselijke tijd in Austin op de grond. We waren al snel bij de koffers (deze eerst ophalen en dan door de douane) maar daar ging het een beetje mis doordat er 3 internationale vluchten tegelijk aankwamen, een kofferbak die vast liep en het verkeerde vliegtuig dat eerst op de band kwam. Naeen kwartier of 5 rolden onze koffers dan eindelijk van de band. De douanier was onvervalst chagrijnig maar liet ons toch maar binnen. Via de autoverhuur van Alamo reden we naar ons hotel Staybridge suites voor 3 nachten. Daar hebben we ons eerst even geïnstalleerd en hebben toen, omdat het nog vroeg was, de buurt nog even te voet (vinden ze hier hee; raar) verkent. De nacht verliep zoals die altijd verloopt met een transatlantische vlucht en 7 uur tijdsverschil. Vandaar dat we om 7:30 zondagochtend ons als een van de eersten bij het ontbijtbuffet meldden. Typisch Amerikaanse componenten zoals scrambler eggs, bagels, suasage, wafelijzer, yoghurt en vers fruit. Prima dus. Omdat het nog vroeg was keken  we op tv nog live de F1 race van Max Vertappen op ESPN. Daar werden wij (net als Max) niet heel vrolijk van.

Hoogste tijd dus om onder een stralende zon met dik 30 graden op d thermometer onze GMC Terrain op te zoeken en naar downtoon Austin te rijden. Austin de stad waar zangeres Dasha al maandenlang een nummer 1 hit in Nederland over bezingt Dasha > Austin is de meest democratische stad van Texas.

We gingen eerst voor een kop koffie bij Jo's cafe. En daarna zetten we koers naar het Texas state Capitol.

Een imposant bouwwerk dat nog hoger is dan de versie de we kennen uit Washington. Het Texas State Capitol is de zetel van de regering van deze hoofdstad van de staat Texas. Het gebouw herbergt de kantoren en kamers van de Texas Legislature en van de gouverneur van Texas. De rechtszaal en het huis van afgevaardigden konden we zelfs van binnen bekijken. 

Terug in het hotel hoorden we het Breaking news dat Joe Biden de pijp aan Maarten had gegeven of eieren voor zijn geld had gekozen. Alle nieuwsstations hadden het er uiteraard over en speculeren nu vooral of Kamala Harris of een andere democraat het op moet gaan nemen tegen Trump.

Vandaag alweer onze laatste dag in Austin. Een lekkere stad; heuvelachtiger en groener dan we gedacht hadden. Het is hier totaal niet toeristisch zoals we dat uit de omgeving van Orlando kennen en de mensen zijn uiterst vriendelijk. Vandaag begon in de natuur. Bij een uitloper van de Colorado (niet te verwarren met de gelijknamige rivier in het westen van de USA) ligt in het hart van de stad het Ladybird lake park. Hier is van alles te doen. Onder andere een 10 mijl lange boardwalk maar je kunt er ook SUPpen, kanoën of kajakken. Dat laatst deden wij. Bij Rowing Dock  huurden we een two-seater en een single seater en gleden werkelijk over het spiegelgladde water de stilte in. Het was echt heerlijk op het water, èn een goede work-out.

Na nog een kop koffie bij Jo en een tripje langs Walgreens en de plaatselijke Walmart/Publix genaamd H.E.B. lunchten we aan de hotelpool en relaxen we nog wat voordat we vanavond een echt Texaans BBQ restaurant op gaan zoeken. Morgen verplaatsen we ons naar stop twee in Waco. daarover later meer!

The real deal!

Daar gaan we weer. Ergens begin dit jaar ontstond het idee om deze zomervakantie weer eens te gaan roadtrippen in de USA, nadat we vorige zomer in Bali waren. Wát is een leuk gebied, waar zijn we nog niet geweest, we willen toch ook nog graag naar Florida... dat soort overwegingen. En zo ontstond het idee om een tijdje door Texas te cruisen en om dan via New Orleans en Tallahassee naar Lakeland FL te rijden.

Aan het begin van het jaar heeft KLM altijd de Real Deal weken. Onze mailbox stroomt dan vol maar nog nooit bleek de deal ook écht een deal voor ons. Tot dit jaar. Blijkbaar vliegen er op zaterdag niet zoveel business lui naar Ausitin in Texas want we hebben echt een topdeal gescoord. Voor €300 extra per persoon vliegen we met KLM Businessclass!! rechtsreeks heen van Schiphol naar Austin en Premium comfort terug van Orlando via JFK weer naar Schiphol retour.

We verblijven onderweg in een combinatie van Hotels en AirBnB's en verplaatsen ons met een rentalcar van Alamo.

Ons reisschema is als volgt:

Zaterdag 20-7     vlucht KL667      van Schiphol naar Austin      vertrek 12:40    aankomst 16:05 lokale tijd

Donderdag 8-8    vlucht DL2090    van Orlando naar New York vertrek 15:29    aankomst 18:45

                            vlucht KL644      van JFK naar Amsterdam   vertrek 21:15  aankomst 10:35 op 9-8

Reisschema onderweg:

20-07 > 23-07    Austin Texas

23-07 > 25-07    Waco Texas

25-07 > 28-07    Houston Texas

29-07 > 31-07    New Orleans Louisiana

31-07                 Tallahassee Florida

01-08 > 08-08    Lakeland Florida

Ready, set, go.

 En zo zitten we alweer op Orlando International Airport. Ondanks (of juist dankzij?) dat we een heerlijke rustige vakantie hebben gehad in Davenport op Solterra zijn de, bijna, 2 weken weer om gevlogen. De laatste dagen wat rond de villa verbleven maar ook nog hier en daar een boodschap bij  Publix en Walmart, koffie bij Wawa en, toch ook wel, veel in slow traffic gereden/gestaan ivm de drukte rond de feestdagen. Het is een leuke uitdaging om te proberen daar via sluiproutes langs te komen.

op de parking van Walmart. als je aan een camper alléén niet genoeg hebt hang je er een
pick-up achter met een golfkarretje erop

Omdat we nog niet bij the Mall at Millennia waren geweest stond dat toch ook nog op de planning. Het blijft een prachtige mall. Bij Hollister bleef nog wel het eea aan kleven. De kortingsvoucher van 20% kwam goed van pas. Deze mallis altijd prachtig in kerstsferen versierd. Behalve Santa was alles er nog.

We aten nog een keer lekker bij een nieuwe Koreaanse BBQ&Hotpot in het gebied Margaritaville waar 's-avonds de straten afgezet zijn en het leuk is op terrasjes. En dan ben je blij met een wasmachine in de villa als je weer thuis komt na een avondje bakken en braden aan je eigen tafel. 

Vandaag op tijd uit de veren om alles weer in de koffers te pakken (inclusief aankopen) en de villa weer spic & span achterlaten. Kerstboom afgebroken, buiten verlichting opgeruimd kortom het staat er weer netjes bij voor de volgende bezoekers. 

'klaar' voor vertrek

Omdat we nog flink wat uurtjes door te brengen hadden reden we via een scenic route naar Wintergarden village. Daar is het altijd gezellig! De lunch gebruikten we bij Cracker Barrel. We hadden een leuke serveerster die ons goed verzorgde. Overigens ook zichzelf: de 2 ventilatoren die ze om haar nek had hangen bleken bedoeld om eventuele opvliegers te lijf te gaan :)

Hierna nog een klein half uurtje rijden richting de airport. Bij het inleveren van de auto stond de bon bij Alamo netjes op $0,-- en konden we naar de officiële plichtplegingen. Ingecheckt waren we al en zelfs het printen van de bagagelabels lukte. Bij de douane en security was het behoorlijk druk maar na zo'n 3 kwartier stonden we dan toch bij de monorail. Die bracht ons naar Gate 83 waar we over 2 uur rechtsreeks terugvliegen met vlucht Delta 36 naar Amsterdam. Zo zit de laatste vakantie van 2023 en de eerste van 2024 er alweer op. Bij nieuwe avonturen laten we wellicht weer van ons horen.