Selamat pagi uit Lovina

Oftewel Goedemorgen vanuit Lovina. Vandaag was het vooral ook een vróege morgen maar daarover later meer. 

Het was alweer woensdag dat we door driver Dewa opgehaald werden in Ubud voor de rit naar ons volgend verblijf: Lovina aan de Noordkust. Voor Balinese begrippen een lange rit van 77 kilometer waar je sowieso al ruim 2,5 uur voor moet rekenen. Onze chauffeur Dewa had geen last van zijn rechtervoet  (reed voorzichtig en rustig) en de rit nam dan ook zo'n 4! uur in beslag. Maar wat was het een mooie rit door het binnenland en de heuvels van Bali. Onderweg passeerden we 3 meren, Twee ervan (Danau Bujan en Danau Tambingan) worden de twin lakes genoemd (tweeling meer). Hier maakten we even een stop waarbij we ons hoog in de heuvels verwonderden over het prachtige uitzicht èn we hielden me een schuin oog zicht op de vele monkeys die hier zaten.

Na een 'shortcut' dwars door de laatste heuvelrug heen zagen we opeens de Balizee voor ons opdoemen. We passeerden onderweg ook nog het dorpje waar Dewa woonde. Toen Christel vroeg om een sanitaire stop bleken we net voor zijn huis te zijn. En mocht de behoefte gedaan worden op zijn Balinees. Onder het motto al komt de opluchting nog zo snel, op een gat boven de grond red je het wel!!

Bij Lovina loopt de hoofdweg ook weer paralel met de kustlijn. Op een gegeven moment sloegen we rechtsaf een amper geasfalteerd weggetje in en kwamen door wat rijstvelden langs strandvila's. Eén ervan is de onze voor een weekje. Bij Villa Bunga stond een heel ontvangstcomité stralend op ons te wachten en liet ons vol trots de villa zien. Het eerste wat op valt is het geweldige uitzicht. Een veranda rondom het huis geeft zicht op het grote zwembad met grasveld ervoor en daar hoor je het onvervalste "ruisen der golven" van ons eigen stukje zee.

Het ontvangstcomité blijkt een permanente status te hebben bestaande uit: een tuinman, 6 dagen in de week van 7 tot 17u (je begrijpt dat de tuin er prachtig bij ligt), een dame die voor het ontbijt zorgt en indien nodig ook lunch en diner, en een meisje dat de boel netjes aangeveegd en opgevouwen houdt. En tenslotte de nachtwacht (security) die eke dag van 18 tot 6 vier huizen veilig laat slapen. We voelen ons dus soms bijna bezwaard om zelf een kop koffie te zetten of de was te doen. 

Donderdagochtend werden we getrakteerd op een heerlijk ontbijt op de veranda. Overal op Bali is het meubilair en houtwerk echt prachtig. Alle soorten tropisch hardhout worden met de hand bewerkt tot prachtige spullen in restaurants maar dus ook hier. En fruit is er ook overal in overvloed. Papapja, mandarijnen, dragon fruit,  alle soorten meloen, mangosteen, bananen en hier in de tuin groeien de mango's en kokosnoten (die af en toe uit de boom kletteren). En het stikt hier van de kippen. Met als gevolg dat of je nu nasi, een broodje, of een ontbijt eet..... een eitje is nooit ver weg. Dit, naast heerlijk gebakken flensjes, zijn dan ook de ingrediënten van ons ontbijt: vers fruitsap, flensjes, gebakken ei en fruit. En dat alles met een plaatje van een uitzicht. Kom maar door!

De afgelopen dagen verkennen we de boel hier op ons gemak. Het is een stuk minder toeristisch dan in Ubud en Sanur dat zie je ook terug in de huisvesting van de Balinesen zelf. Het is daardoor wel wat authentieker denken we. Maar toeristen (met name Nederlanders, Duitsers en Fransen) zijn er overal. Waarvan veel met een backpack. Gisteren kregen we ook nog alledrie een welcome massage. Er kwam een heuse masseuse naar de villa. In het balihouse (een tuinhuis van ongeveer 5m2 op traditionele wijze gebouwd van alleen Balinese materialen zoals hout, bamboo en een dak van rijstriet) spreidde ze haar doeken, olietjes en muziekje uit en zo kwamen we één voor één aan de beurt. Je vraagt je af waar die kleine tengere dametjes de kracht vandaan halen om 3 x 50 minuten zo tekeer te gaan op een menselijk vakantie lichaam. Anyway je knapt er wel van op!

Voor de mannen was er ook nog tijd voor een speelkwartiertje. Na goed onderhandelen werd het zelfs een speel half uurtje. Waardoor Jesse en ik voor een schijntje samen een half uur met twee jetski's over het water scheurden, bij Krisna watersports, en elkaar uiteindelijk alletwee kletsnat hadden weten te krijgen door golfslag en spray. Als je maar lol hebt!

's-morgens rnd een uur of 7 zitten Christel en ik al lekker op een bankje op de veranda koffie te drinken en een (digitaal) krantje te lezen (begint de dag trouwens niet heel vrolijk door) terwijl Jesse nog even doortukt tot aan het ontbijt. 's-avonds wissel we lokale Warungs af met wat meer westers georiënteerde restaurants en zo kwamen we de tijd tot vanmorgenvroeg prima door. 

Vanochtend hebben we de Lovina special gedaan. Een boottochtje bij zonsopgang om dolfijnen te spotten.

Om 5 uur ging de wekker en om 6 uur stapten we in de Praw van Coco. een Prauw (lange, smalle gemotoriseerde, houten bootjes met twee zijgeleiders). We waren niet de enige die op pad gingen, er kwam zelfs een hele bus met Chinezen het strand oprijden. Toen werd het tijd om de boot in te gaan vond ook Coco.

de foto's zeggen alles. Het was onbeschrijfelijk mooi. Eerst de zonsopgang toen over het kalme water. Captain Coco die wegvoer van de kluwen andere bootjes om in alle rust dolfijnen te spotten. En dat is gelukt. Het was werkelijk adembenemend!! Na de dolfijnen ook nog naar een rif met kristalhelder ater gevaren waar we de vissen zagen zwemmen als was je aan het snorkelen.

Kortom onze dag (en eigenlijk alle dagen) kan niet meer stuk. We genieten nog even door.

En als klap op de vuurpijl een kort filmpje:

 

Selamat jalan Ubud

Vandaag verlaten we Villa Alam Suraya in Ubud alweer en gaan we naar ons laatste verblijf van een weekje in Lovina aan de noordkust. Maar eerst nog even terugblikken op de afgelopen dagen. Qua natuur en cultuur is het hier bijna onbeschrijfelijk. Eerst maar eens de cultuur. Die zit hem in kleinen en grote gebaren. Vooral over de kleinen gebaren leren we veel van Tiny, zij verzorgt elke ochtend het ontbijt en de villa en verteld (als we er om vragen) veel over de Balinese cultuur en het Hindoeïsme. Daar zouden we in Europa zoveel van kunnen leren over de dankbaarheid waarmee zij door het leven gaan. Een groot cultureel gebaar zagen we maandag. Vanaf het paleis in Ubud begon de ceremonie rond de crematie van de overleden koning. De hele stad in rep en roer, prachtig versierd en iedereen in traditionele kleding. Overlijden is hier niet iets van verdriet maar juist van het vieren van het leven. Eerst werd er een enorme stier door de straten gedragen, daarna een, soort, reusachtige prachtige toren waarin ook de kist met de koning. Ook die toren werd gedragen door de lokale bevolking en maakte 3 rondes door de stad zodat de overleden koning de weg naar het leven en het paleis kwijt zou raken.

De kist ligt net onder de 9 torens. De geliefde koning was op het laatst van zijn leven flink wat geld kwijt geraakt, vandaar dat de toren slechts 9 verdiepingen hoog was ipv de maximale 11. Op de begraafplaats gaat de kist via een soort glijbaan omlaag en wordt dan in! de stier gelegd. Eerst wordt de stier aangestoken, en dus het lichaam gecremeerd en daarna wordt ook de toren verbrand.

Hier zie je een klein stukje film over hoe dit allemaal ging.

Het lijkt ons geen goed idee om hier zelf de weg op te gaan. Het krioelt van de scooters, die niet alleen gebruikt worden voor menselijk transport maar soms ook halve vrachtwagens, eethuisjes of winkels zijn. behalve scooters ook, te, veel links rijdende auto's en busjes. Kortom voor ons is het Grab taxi systeem een uitkomst.

Uiteraard eten we op Bali geweldige nasi en mie goreng en ook de sateetjes zijn fantastisch. Om dat de mens ook wel eens iets anders wil aten we 's-avonds in Ubud bij een vrij nieuw restaurant, Pasir. Met name voor de mannen was de hanging tomahawk steak heerlijk. Het valt ons op hoe ontzettend goed ze in Bali zijn met stijl en sfeer. Waar je ook zit, eet, of (koffie) drinkt alles ziet er even mooi uit hier.

Gisteren weer een dag vol natuur. Chauffeur Deywa bracht ons eerst naar de Sarasita natuurlijke koffieplantage. Midden in de jungle groeit en bloeit er van alles, het is onvoorstelbaar zoals dragonfruit, mango, kaneel, kurkuma, annanas, gember en natuurlijk koffie. Eindelijk zien we dan zelf eens waar koffiebonen groeien en hoe het proces werkt om tot gebrande en gemalen koffie te komen. Hier wordt ook de hele dure Luwak koffie gemaakt.  loewak of civetkoffie is een van de duurste koffiesoorten ter wereld. De hoge prijs wordt niet veroorzaakt doordat de gebruikte koffiebessen zelf zo zeldzaam zijn, maar door het zeer speciale productieproces. Luwak is de lokale naam voor een civet katachtige die de rauwe rode koffiebessen eet, en later weer uitpoept. Na een grondig reinigingsproces wordt er dan koffie van gebrand. Omdat het zo bijzonder is hebben we er ter plaatste maar een kopje van geproeft. Bijzonder!!

Hierna gingen we naar de Tegallalang rijstterrassen. Ook weer zo overweldigend mooi om te zien. Veel klimmen en klauteren leverde telkens weer mooi plaatjes op.

De laatste stop was bij de Campuhan river walk. Bovenaan een heuvel zette Deywa ons af. Na eerst een lekkere lunch bij een Warung daalden we via een pad langs de rivier of naar het centrum va Ubud. Een stevige wandeling met prachtig zicht op huizen die tegen de heuvel aangebouwd zijn en omgeven daar mooie natuur.

Na een laatste ontbijt met banana pancakes, overheerlijk fruit en avocado namen we een laatste douche in onze bijna-buiten-douche pakten we onze koffers weer in. De was gedaan door Tiny (ze bestiert ook nog een eigen wasserij) en pakken we vandaag onze biezen richting Lovina.

Selamat datang in Ubud

Vrijdag ochtend ontbeten we nog één keer in Sanur, het was een heerlijk verblijf daar en een mooie eerste kennismaking met Bali. Stipt om 12:00u stond onze driver op de stoep om ons naar Ubud te brengen. Ubud is een plaats in het centrum van het eiland Bali, Indonesië en wordt beschouwd als cultureel centrum van het eiland. Ubud heeft een bevolking van ongeveer 8000 mensen. Maar die 8000 worden meer dan verdrievoudigd met toeristen, backpackers en de zelfbenoemde entrepreneurs. Een ritje van 24 kilometer duurt hier gerust bijna anderhalf uur, maar onderweg kijk je je ogen uit. Na een mooie rit kwamen we dus aan in onze verblijfplaats voor een paar dagen villa Alam Surya. Daar werden we opgewacht door huisbaas Putu (wat betekend: "als 1e geboren") en met een verse kokosnoot uit eigen tuin.  24 kilometer verder in een totaal andere wereld. Een woning in, wat ze hier noemen, de jungle. Het is heuvelachtig, 50 tinten groen, alles groeit en bloeit, er stromen kleine en grote watertjes en uiteraard ook hier weer tempels in overvloed. Zelfs in onze tuin zijn er al drie, waar de buurtpriester dagelijks verse offers brengt en wierook stokjes aansteekt.

Zaterdag zijn met een Grab taxi naar het centrum van Ubud gegaan (3,5 kilometer > half uurtje rijden....). Hier bezochten we het paleis van de koning, de lokale Wim-Lex heet Tjokorde Gede Agung Sukawati 

en is onlangs overleden. De stad wordt klaar gemaakt voor een enorme ceremonie rond zijn begrafenis met een optocht die zijn weerga blijkbaar niet kent. Vandaag (maandag) gaat het gebeuren en het is een múst voor ons om er naar te gaan kijken. Brave Hollanders ("Blanda" zegt de Balinees) als we zijn gaan we dus straks die kant op. Na het paleis zijn we nog naar de Saraswati temple gelopen. Een mooi tempel midden in de stad die vooral opvalt door zijn prachtige waterpartijen met lelies die ervoor liggen.

We aten 's-avonds in een prachtig restaurant aan de rand van de rijstvelden terwijl de zon onderging. Alles even sereen, mooi, lekker! en goedkoop (we moesten met zijn drieën toch weer bijna 20 Euro aftikken. Je waant hier trouwens al snel miljonair. Als je 180Euro gaat pinnen (dat is maximaal) ben je 3 miljóen Indonesische Roepia's rijker.

De zondag hebben we goed besteed. In de ochtend hebben we een  ATV tour gemaakt. Door de hoogteverschillen hier rond Ubud kun je op veel plaatsen raften een ATV rijden. Het werd een geweldige trip. Nadat we ons ingeschreven hadden en onze mooiste outfit aangetrokken (laarzen een een helm...) volgde de instructie. Ik zal de uitgebreide versie ervan opschrijven: "met je rechterduim bedien je de gashendel, en die andere twee hendels links en rechts zijn om mee te remmen". En zo konden we op pad 😂. Eerst een soort oefenronde door het dorp en de rijstvelden maar daarna gingen we dus echt de jungle in. Stijle heuvels, modder, een tunneltje door de bergen en twee watervallen onderweg om maar wat highlihgts te noemen. Na anderhalf uur stapten we bezweet maar met een brede grijns op de gezichten weer af.

's-Middags zijn we nog naar de Tegenungan waterval geweest. Er zijn hier op Bali heel veel kleine en grote watervallen. Deze is dicht bij onze villa. Rond de waterval wordt van allerlei handel bedreven. Souvenirwinkeltjes, kleine Warungs tot zelfs een Day-club voor allen die zichzelf helemaal hip-and-happening vinden. Het had ons niet verbaast Gordon er achter een fles champagne aan te treffen maar we zagen hem niet. Wel zagen we op de socials dat Floortje Dessing voor opnames op het eiland is, alleen igt ze ziek op bed onder de klamboe. In elk geval was het waterval gebied prachtig. met kleine en grote trapjes daal je af en over bamboe bruggetjes kun je over het water. Er werd volop gefotografeerd. Bruidjes maar vooral veel Instagrammers; alles voor het perfecte plaatje. Aangezien plaatjes meer zeggen dan woorden hier nog wat sfeerimpressies van de waterval en de flora hier in dit deel van Bali.

Selamat jalan Sanur

Onze tijd in Sanur is voorbij gevlogen. We dachten dat het een goed idee was om onze eerste kennismaking met Bali rustig te starten. Nog in een westers hotel in een leuke badplaats; Sanur. Dat is meer dan gelukt! Wat een leuke kennismaking met het eiland. In een prima hotel (Holiday inn) hebben we gemerkt hoe ontzettend aardig de Balinezen zijn en hoe veelzijdig (dit stuk) van het eland al is. Nadat we maandag de directe omgeving wat verkent hadden hebben we ons dinsdag met een Grab taxi naar de tempel Petitenget laten brengen. Grab is een soort Uber. Behalve taxiritten kun je ook eten laten bezorgen of boodschappen of een (dodemans)ritje achterop een scooter boeken.  Na een mooie rit van een uurtje naar Seminyak liepen we eerst even naar het strand achter de tempel. Een prachtige zee waar gesurft, gevliegerd en gevist werd.

Bij de tempel kregen we alledrie een sarong omgeknoopt. Op Bali zijn heel veel kleine en grotere tempels voor elk huis of winkel zie je ook offerbakjes liggen die met veel zorg klaar worden gemaakt. De tempel maakt deel uit van de zes bijzonder geplaatste zeetempels en vormt een belangrijke schakel tussen de Pura Uluwatu en de Pura Tanah Lot. De Pura Petitenget staat niet in de zee, maar is wel, net als de Tanah Lot, gebouwd in opdracht van de priester Nirartha. De tempel dient ook om Bali te beschermen tegen kwade geesten uit de zee.

's-Avonds aten we lekker bij Warung Little Bird en gingen we op tijd naar bed. Door de ligging van Sanur kun je 's-morgens de zon heel mooi op zien komen. Jesse had bedacht dat hij dat wel eens wilde zien... en dus gingen om 6uur de wekkers af. Snel aangekleed en naar het strand gelopen. We waren niet de enigen die dit mee wilden maken. Overal liepen mensen en werd de dag in de winkeltjes en restaurantjes opgestart. De zonsopkomst was ook echt heel mooi. Het begon al licht te worden maar opeens kwam de zon boven de horizon uit. Prachtig!

De rest van de dag brachten we door aan de pool, koffie drinkend in het dorpje en 's-avonds maakten we een flinke wandeling voor het avondeten. We smulden van een Balinees buffet met oa saté, gado gado, nasi, bakbanaan, sambal, salades en nog van allerlei lekkers.

Thuis gekomen volgden we nog live de tijdrit in de Tour de France, die door het tijdsverschil met Europa hier 's-avonds live op tv is.

Vandaag stond de volgende trip op het programma. Omdat we zondagnacht zo lang op de taxi moesten wachten hadden we een gratis rit tegoed. Gus kwam in zijn Daihatsu voorrijden en bracht ons naar Uluwatu. Daar aan de kliffen van de Indische oceaan staat de zeetempel Poera Oeloewatoe op het schiereiland Tafelhoek. De tempel staat in het dorp Pecatu en werd in de 11e eeuw gebouwd, het is een van de negen directionele tempels bedoeld om Bali te beschermen tegen boze geesten. Ook hier weer een sarong aan en een gids mee om ons voor makaak apen te behoeden die nogal geïnteresseerd zijn in brillen, kralen en kettinkjes.

Eerst liepen we richting de rotskliffen. Wat een fantastisch mooi en indrukwekkend uitzicht kregen we daar te zien. Om stil van te worden zó mooi!!

Door naar de tempel, lopend over het pad, hoog, langs de oceaan zagen we tempel in de verte al staan.

Na een heerlijke lichte lunch namen we een Grab terug naar Sanur. Op de heenweg had Gus ons op het GWK monument gewezen. Ondanks dat het het grootste standbeeld van Azië schijnt te zijn was het niet gelukt om een goede foto te maken. Op de terugweg vroegen we de chauffeur of hij wilde proberen of het nu wel lukte. Het verkeer op Bali is een georganiseerde, links rijdende, chaos. Het aantal scootertjes is ontelbaar, toeteren hoort er net zo bij als richting aangeven. We geven ons er maar gewoon aan over en kijken onze ogen uit terwijl we stapvoets over het eiland gaan.

Opeens sloeg onze driver af en reed het GWK national park op. Het park is een regionaal bedevaartsoord. Hier staat een beeld van de hindoegod Vishnu en de heilige Pahrayangan Somaka Giri waterbron. Garuda Wisnu Kencana is uitgesneden uit de kalkstenen berg. Deze mythologische vogel is Garuda, het nationale embleem van Indonesië en het rijdier van de hindoegod Wisnu, die op zijn schouders zit. Het 121 meter hoge beeld werd na bijna dertig jaar wachten in augustus 2018 afgerond. Het icoon dat werd ontworpen door Nyoman Nuarta is het tweede hoogste standbeeld ter wereld. En is zelfs vanuit ons hotel in Sanur te zien. 

Hierna verder naar het hotel. Een paar lekkere uurtjes aan het zwembad daarna langs het strand richting het laatste diner in Sanur gelopen. Bij Oh my Thai hebben we voor een habbekrats heerlijk gegeten. Een hotpot met Tom ka Kai soep, gegrilde kip,  en garnalen op glasnoedels voordat we afsloten met Sticky rice met mango. Na een laatste kop koffie bij ons favoriete koffiezaakje zijn we nu terug op onze kamer, kijken nog even naar de tour om  dan morgen na het ontbijt de koffers te pakken en ons te verplaatsen naar Ubud.

Voor nu zeggen we Selamat jalan Sanur: Tot ziens Sanur!