Vamos Orlando!!

 Woensdag overdag deden we rustig aan, lekker rond het huis met een boodschapje hier en daar. Vervolgens een late lunch of vroeg diner, zo je wil. Rond vieren schoven we aan bij BJ's. De mannen hadden kaartjes om 's-avonds de halve finale van de US open cup (zeg maar de Nederlandse KNVB beker) te bezoeken in het Exploria stadium. De dames vulden die tijd op met een extra shop ronde in de Premium Outlet mall. We waren ruim op tijd aanwezig bij de wedstrijd tussen Orlando city en New York Red Bulls. Orlando had het lastig in het begin en kwam zelfs met 0-1 achter. Net voor rust maakte Orlando gelijk. In de tweede helft regende het niet alleen pijpenstelen (gelukkig zaten we droog!) maar ook doelpunten. Orlando won met 5-1 en haalde voor het eerst in de historie de finale van de US Open Cup.

Toen de dames weer opgepikt werden aan het eind van de avond bleken die ook goed gescoord te hebben!

Donderdag zochten we verkoeling bij Aquatica het waterpark van Seaworld. Een stralende dag. Zelden zagen we het zo druk daar. Toch wisten we een aantal glijbanen te trotseren, waaronder de nieuwe Riptide Race. In de twee lazy rivers hadden we het meeste lol deze dag. Aangezien zwemmen hongerig maakt slingerden we 's-avonds de BBQ nog een keer aan.

Vrijdag ochtend reden we de scenic tour richting Lake Apopka Wildlife Drive. Weer viel het op hoe veel er maar steeds aan apartementen, resorts en villaparken bijgebouwd wordt. Het is immens. De infrastructuur kan het maar amper bijbenen. Het kost hier geen enkele moeite om huizen te bouwen. In Nederland ligt er altijd wel een actiegroep of stikstofprobleem op de loer. Hier draaien de betonmolens en economie op volle toeren. 

Wat een verademing is het dan om door de ongerepte natuur van dit park te rijden. Slechts 3 ochtenden per week toegankelijk voor publiek de rest van de tijd is het voor de dieren. Er schijnen inmiddels meer dan 370 verschillende soorten vogels te zitten, waardoor het een walhalla voor vogelaars is. 

Wij zagen ook veel verschillende rondvliegen maar raakten de tel al snel kwijt. Ook is het altijd de kunst alligators te spotten. Dát waren er ook ontelbaar veel. Gedurende de rit van 11 mijl hebben we er talloze gezien. Prachtig!!

s-Avonds zijn we naar Disney Springs geweest. Elke keer weer een gezellige avond met de vele winkeltjes, restaurants en entertainment. Hét entertainment van de avond vond plaats bij the Boathouse. Voordat een jongen en meisje in het bootje stapten om op het meer te gaan varen ging hij op zijn knieën voor haar. Zij, zei "JA", en dus werd het een tocht in een heus huwelijksbootje.

Zaterdagochtend ging Cracker Barrel in de herkansing. Waar we afgelopen zondag niet slaagden in de missie, genoten we nu weer van het leuke, ouderwetse restaurant, van een heerlijk ontbijt met pancakes. Daarna zetten we koers richting Lakeland. Iets ten zuid-westen van Davenport. Hier was de grootste (en leukste) Farmers market die we tot op heden in de omgeving bezochten. Echt een leuke sfeer (zonder al te veel toeristen zoals wij). 

Daarna wandelden we richting de Hollis Botanical garden. Een werkelijk prachtige tuin. Niet al te groot maar zeker een bezoekje waard. We zagen de meest exotische bloemen, fruit en kunstwerken, gesitueerd aan Lake mirror, dat er behalve de fontijn ook echt als een spiegel bij lag.

Omdat het toch op de route lag zetten we in de Chevy verder koers richting Tampa. Met een bezoek aan de International plaza mall (vergelijkbaar met de mall at Millennia maar dan niet zo druk) en de Premium outlet mall, vergelijkbaar met de Premium Outlet in Orlando maar veel minder druk, sfeervoller en betere aanbiedingen (leek het ons). De laatste (?) broodnodige aankopen werden gedaan. Aangezien de lange dag hongerig maakte en we de lunch hadden overgeslagen aten we voor de terugtocht naar Solterra heerlijk bij Fords garage. Een leuk keten restaurant waar alles in het teken staat van ...... een ouderwetse Ford garage. Het thema is tot op het toilet doorgevoerd. Wie interesse heeft moet het zelf maar eens gaan bekijken.

Met gevulde buikjes gaven we de Chevy weer de sporen en waren we rond negen uur weer Welcome at Home en zit de helft van het weekend er weer op.

Overigens van Yvonnes koffer nog geen spoor! De route via websites van KLM en Interpolis leverde geen respons op. Telefonisch is sowieso geen optie meer tegenwoordig. Via Twitter wordt er in elk geval wel gereageerd (bíjzonder!). Dit resulteert in een voorschot van Interpolis en een luchtvaartmaatschappij die net doet of haar neus bloedt. De mooie zwaan van weleer heeft wel heel veel van haar nationale trots verloren en verspeeld. Des al niet te min vermaken we ons voorlopig prima hier en houden we het nog wel even vol.

 

Time flies

Wat vliegt de tijd als je lekker vakantie aan het vieren bent!! We genieten met volle teugen. Het weer is heerlijk, we hebben niet elke middag de bekende Floridiaanse regenbui in de zomer. Wel is het daardoor misschien nog wat warmer maar wie doet je wat in dit weidse land met airco all-over-the-place.  De eerste volle dag hier hebben we lekker aan de pool gelegen, en wat supermarkten bezocht. Als je hier naar Wallmart of Publix gaat ben je al snel weer een paar uur verder. 's-Avonds aten we heerlijk bij BJ's en is de gameroom uitgebreid in gebruik genomen. 

Met onze Seaworld jaarpassen kunnen gratis en of voordelig gasten meenemen. Dus togen we vrijdag die kant op. Ook daar weer een heerlijke dag doorgebracht. In de ochtend wat achtbanen meegepikt. Jesse en Fred werden zelfs overmoedig in de ochtendzon. Het leek ze een goed idee om Infinity falls in te gaan. Hierbij vergeleken is de Piranha in de Efteling een waterpistooltje. Kortom de mannen kwamen er z*#@knat uit. De middag brachten we thuis door, om 's-avonds weer terug te gaan naar het park. In de zomer sluiten ze de dag af met een indrukwekkende vuurwerkshow.

Zaterdag zijn we voor het eerst sinds jaren weer eens naar de Farmers market in Winterpark gereden. Als je even niet op let verplaatsen ze de handel. De nering was nu te vinden in het nabijgelegen park. We vermoeden een nasleep van de corona pandemie. Een positieve verbetering. De sfeer in het plaatsje was onveranderd aangenaam. Als de tegenvallers niet groter worden dan de verdwenen GAP winkel valt het allemaal wel mee.

Zondag hebben we in alle vroegte op ESPN eerst naar de F1 overwinning van Max gekeken om daarna bij Cracker Barrel aan het late ontbijt, of vroege lunch te gaan. Normaal zijn wij van de vroege maar vandaag dus duidelijk niet. Bij 'onze' Cracker Barrel vonden we het al verdacht druk op de veranda: wachttijd 3 kwartier, Dus met gezwinde spoed wat verderop naar nr2 op de 192 gereden. Minder druk op de veranda maar een wachttijd van 5! kwartier. De laatste optie was aan de highway 27. Daar bedroeg de wachttijd een uur. Kortom bij de naburige Denny's genoten wij van onze, inmiddels, lunch. Onder het motto; "wat in het vat zit verzuurd niet." In de bush achter de villa vonden we zomaar een (waarschijnlijk) slechts éénmalig gebruikte BBQ. Onvoorstelbaar hoe sommige mensen met hun eigen of andermans spullen omgaan. Nadat we het apparaat weer opgepoetst hadden hebben we in de avond lekker ons eigen vuurtje opgestookt.

Maandag ochtend begonnen we rustig aan rondom de villa, met een paar kleine boodschappen bij Publix op Ovation en koffie van WaWa reden we nog net voor de lunch richting the Mall at Millenia. Overigens zagen we voor ons vertrek deze kant op ronkende krantenberichten en zelfs filmpjes van  de aangepaste verkeers situatie rond Championsgate. De werkzaamheden zouden er afgerond zijn en het verkeer als een zonnetje afgewikkeld worden... Dat van de izon klopt maar er wordt nog druk gewerkt. Het doet vermoeden dat het allemaal goed komt maar voorlopig is het nog ouderwets druk op en rond de eerste kilometers op de I-4. Anyway, voordat we konden gaan shoppen wipten we eerst even bij Krispy Kreme aan voor een lichte doch voedzame verse doughnut lunch. Ze waren weer om van te smullen.

In de mall was het aangenaam koel en startten we met zijn 5-en de winkelronde. Na de noodzakelijke winkels bezocht te hebben (Abercrombie, Hollister, Apple) scheidden de mannen zich van de vrouwen. Op het foodcourt was het een genot om te kijken wie, wat en hoe men allemaal voorbij paradeert. En ook de dames kwamen later met een blij gemoed (en tasjes) weer aansluiten. De warme maaltijd gebruikten we bij de Cheesecake factory om daarna weer huiswaarts te tuffen.

Vanochtend reden we naar Celebration. Het blijft een heerlijk, vredig, plaatsje. We maakten een flinke wandeling langs 3 van de aanwezig meren en zagen heel wat wildlife! We telden twee alligators, wat schildpadden, gevogelte en divers ander pluimage. Na deze ochtendwandeling dronken we traditie getrouw koffie op het terras bij Starbucks. 

Onder het motto "Life is good" gaan we hier voorlopig nog wel even door met vakantie vieren!

Back in Orlando

Inmiddels genieten we weer van de ochtendzon, met kop koffie, aan de pool op Solterra. Heerlijk om weer in Villa a touch of Dutch te zijn.

Maar eerst nog even terug naar de afgelopen dagen. De laatste volle dag in Atlanta hebben we in de ochtend nog een mooi wandeling gemaakt door Midtown. in de namiddag lieten we ons met een Uber naar Topgolf brengen. Jesse had dit op internet gevonden. Je kunt het vergelijken met een bowlingbaan in Nederland. Een gebouw van 3 verdiepingen hoog met allemaal aparte ruimtes om af te slaan. De balletjes hebben allemaal een tracker en op het veld liggen een soort reusachtige dart borden waardoor je op verschillende manieren punten kunt scoren. Een leuke middag !!

We sloten het bezoek aan Atlanta bij de Bold Monk (de kale monnik). Een micro brouwerij in een oud fabriekspand waar je, uiteraard, ook kon eten. De eigenaar met Europese roots vertelde vol trots over zijn bedrijf en de filosofie erachter. Uiteraard proefden we van het lekkere bier en aten een prima burger (of brussels sprouts pizza.... voor de dames).

Dinsdag pakten we onze biezen. Dat wil zeggen dat Fred en ik met MARTA (de metro verbinding) naar de airport om daarna met de Skytrain naar de car rental te gaan. Bij Avis haalden we de auto op. Er stond een Chevrolet Tahoe klaar waarmee we terugreden naar 1 Baltimore Place. Inmiddels regende het flink dus we moesten goed opletten. De rest van de vakantiegangers opgepikt, inclusief bagage (éxclusief de koffer van Yvonne, waarvan nog altijd taal nog teken...).

We cruisten naar Brunswick Georgia door een mooi groen en heuvelachtig landschap. In Brunswick aangekomen aten we bij Shanes Rib Schack. Georgia staat bekend om zijn barbecue restaurants en we smulden dan ook van de pulled pork, ribs en chicken tenders. Ook de lokale specialitiet; Brunswick stew (een heerlijk stoofgerecht) kwam voorbij. Daarna reden we nog even naar de Atlantische oceaan. St. Simons island bleek een prachtig strand dorpje te zijn met veel leuke winkeltjes en restaurants. Ook een pier ontbrak niet. Daar werd op krab gevist maar ook op andere vis. Als kers op de taart dobberden er (naar goed Zandvoorts voorbeeld) een aantal dolfijnen rond voor de pier. De zonsondergang was er ook prachtig. Kortom een mooie avond, die we afsloten met een kop koffie in de schommelstoelen bij Cracker Barrel op de veranda. 

Woensdag verplaatsten we ons nog een 400 kilometer zuidwestelijk. Via Jacksonville en Daytona richting Orlando en daarna nog wat verder afgezakt naar onze eindbestemming in Davenport. Bij Championsgate wordt nog hard gewerkt om de afslag zó in te richten dat het verkeer beter doorstroomt. De villa voelde weer als vanouds; thuiskomen. Datzelfde gold voor het avondmaal bij Millers Ale House. kortom we zijn blij om na een kleine week in de VS weer hier te zijn!!

Walking in Atlanta.

Met 16.176 stappen op de teller (12.55 kilometer onder de voetjes) kunnen we stellen dat onze vierdaagse wel van start is gegaan. Vanmorgen waren we op tijd wakker. In het Sonder appartement ontstond rond half 7 het eerste leven. Met een kop koffie erbij kwam iedereen tot leven en na een lekker ontbijtje van de Publix zijn we begonnen aan de grand tour door Atlanta. 

Nadat we aan de andere kant van de 14-baans snelweg terecht waren gekomen liepen we door een prachtige wijk. Eerst langs het Georgia Tech stadion, toen naar de Coca-Cola headquarters. Van daar door een prachtige straat met red brickstone bebouwing richting het Centennial Olympic park, dit park is gebouwd voor de zomerspelen van 1996.

Hier liepen we een jongeman uit Orlando (Altamonte voor de kenners) tegen het lijf die in de stad was om een paar uur later de voetbal wedstrijd tussen Atlanta United en Orlando City in het Mercedes Benz stadion te bekijken. Frank de Boer was hier een aantal jaren geleden nog de trainer. Een stad vol met prachtige gebouwen, parken en muurschilderingen.

Met de streetcar maakten we een lus van 2,5 mijl door het historisch district. Daar zagen we de andere kant van de stad. Eén en al zwervers en panden die inderdaad zeer historisch (verwaarloosd en verlaten) waren. Hier waren de parkjes in bezit genomen door daklozen. Het contrast is groot want een paar minuten later reden we weer door de mooiste delen van de stad.

We zetten onze wandeling voort. We wilden wel eens zien waar het Mercedes Benz stadion was. Daar aangekomen wandelden de fans gezamenlijk richting het immense stadion. Een interessant bouwwerk met een dak dat geheel naar Johan Cruijff Arena-stijl dicht kan om dan airconditioned de wedstrijd af te werken terwijl het buiten ruim 30 graden was.

Hierna weer richting het appartement in Midtown gelopen, via het CNN hoofdkwartier. We konden er wel naar binnen. In het atrium naar boven kijkend zag je de diverse televisie studio's en redacties aan het werk. Voor de Corona pandemie kon je hier dan een rondleiding maken over de redactievloer maar sinds de corona uitbraak is dit jammer genoeg "permanentaly closed".

Via het park, langs de Coca-Cola experience kwamen we niet veel later weer bij het appartement. We zagen vandaag een stad met twee gezichten. Eén daarvan is prachtig, van de andere wordt je minder vrolijk, maar ook dat is Amerika. Op 15 januari 1929 werd Martin Luther King geboren in Atlanta, in wat nu het Historisch District is.  

Déze tekst van hem zagen we op een muurschildering: "Fly, run, walk, crawl. Whatever you do keep moving forward. Daar sluiten we ons graag bij aan!!

There we are!

 Zó, daar zijn we dan!!

Gisteren om half 9 (voor alle zekerheid) naar Zaventem in Brussel gereden. Bi Antwerpen even druk op de weg maar toen die horde genomen was reden we in één rechte lijn naar het vliegveld. Daar stonden we rond 11:00u al klaar om in te checken, maar de juffrouw van de KLM was er nog niet aangezien onze vlucht pas om drie uur zou...vertrekken. Dus buiten lekker een kop koffie gedronken en nog even wat langs winkeltjes gestruind. Uiteindelijk stonden we, naar goed gebruik, vooraan in de rij om onze koffers in te leveren, inchecken hadden we thuis al gedaan. Wonderlijk om te zien hoeveel mensen dat nog altijd niet doen trouwens. Uiteindelijk was er maar liefst 1! vriendelijke dame gevonden die de hele cityhopper moest inchecken bij gebrek aan meer grondpersoneel. Wij waren vlot door alle controles heen. Het viel ons op dat ons vliegtuig dat ons naar Amsterdam zou brengen nog niet bij Gate A49 stond toen we daar aankwamen. Wetende dat we op Schiphol 1 uur en 20 minuten hadden om over te stappen vroegen we ons al voorzichtig af hoe dat zou gaan. We zouden om 3 uur vertrekken. Uiteindelijk kwam het vliegtuig iets voor drieën pas binnen, wegens .... te kort aan KLM personeel op Schiphol. Niet getreurd met een half uurtje zouden we onderweg zijn. Wat ons wel op viel was dat er geen mannetjes met kofferkarretjes richting het vliegtuig gingen. Toen we er éénmaal in zaten vertelde de captain dat we het goed gezien hadden... wegens gebrek aan lokaal KLM personeel zaten de koffers er nog in, die moesten er eerst uit voordat die van ons erin konden. 

Ondertussen verstreek de tijd en daarmee onze overstaptijd voor de vlucht naar Atlanta. Van KLM kregen we wel al een mailtje dat we de aansluiting zouden gaan missen, dat dan weer wel. Toen we uiteindelijk om kwart over 4 vertrokken (onze volgende vlucht zou om 17:15 vertrekken) melde de captain dat het maar een half uurtje vliegen was. Zou het dan toch???? Natuurlijk werden we op de Polderbaan neergezet zodat taxiën bijna net zo lang duurde als de vlucht. Er werd omgeroepen dat mensen met connecting die waarschijnlijk gingen missen, behalve een vlucht naar Wenen én Atlanta!! Toen we om 5 voor 5 het vliegtuig uit konden op de B-pier zijn Jesse en ik in volle sprint over Schiphol gerend richting E-19 (grrrrr) om alvast een voet tussen de deur te zetten. Toen we daar om 17:10 aan kwamen sprinten werden nog net de, bijna, laatste mensen ingecheckt en wisten we dat wij hem dus gingen halen!

Met de tong op de schoenen zaten we uit te hijgen op rij 33. Uiteindelijk duurde het nog even. Er was een verstekeling in het vliegtuig waarvan het Visum niet in orde was. Hij én zijn koffer moesten uit het vliegtuig. Maar toen konden we dan toch echt naar Atlanta. Een rustige vlucht van een uur of 8 bracht ons naar Hartfield Jackson International Airport. Na de gebruikelijke vragen bij de Douane beambte waren we benieuwd of onze koffers de reis ook meegemaakt hadden. Het goede nieuws is dat er al 4 koffers naast de band stonden. Het slechte nieuws is dat dat betekend dat Yvonne's koffer er niet bij was. Na een grondige inspectieronde bleek het koffer er echt niet te zijn, terwijl die volgens een medewerker van de airport er wel zou moeten zijn. Dus naar Bagage 'service' om het koffer als vermist aan te melden in de hoop dat die de komende weken weer herenigd wordt met de eigenaar.

Met 2 verschillende shuttle busjes werden we uiteindelijk rond 23:00 lokale tijd (05:00u in NL) bij ons hotel voor een nacht afgeleverd. Daar verliep de check-in vlot en gingen de oogjes al snel dicht. Vanmorgen uiteraard vroeg wakker maar met een kop koffie uit de lobby rustig wakker geworden, Het ontbijt was typisch Amerikaans met Bagels, yoghurt en warme wafels. Het uitzicht vanaf onze hotelkamer ook typisch Amerikaans. Kortom we zíjn er. Laat de vakantie maar beginnen!!

Here we go, again!

Nog een paar dagen en dan vliegen we weer de grote plas over. in gezelschap van de Janssens gaan we met zijn vijven een kleine drie weken naar de States. Voor ons de tweede keer sinds er weer naar Amerika gevlogen mag worden. Deze keer met nog minder beperkingen. Gelukkig geen stressvolle PCR tests meer, maar slechts een enkel document met wat kruisjes en een download van de vaccinatiebewijzen. 

Niks aan de hand dus zou je denken.... ware het niet dat we post-corona opeens met uitpuilende vliegvelden en personeelstekorten te maken hebben gekregen. Het spannendste deel van onze trip zou dus wel eens de heen- en terugreis kunnen worden. We gaan het zien, nemen de tijd en dan maar vertrouwen op het beste.

Ons reisschema is als volgt:

Vrijdag 15-7:          15:00 - 15:55     Brussel - Amsterdam (KL1726)

                             17:25 - 20:25 (lokale tijd)  Amsterdam - Atlanta (KL621)

Woensdag 03-8       15:00 - 17:59    Tampa - New York (JFK)    (KL6735)

                             19:30 - 09:10 (4 augustus) New York - Brussel   (KL6140)

In Atlanta zijn we al heel vaak overgestapt op het vliegveld. Deze keer gaan we de airport ook maar eens áf. We blijven tot dinsdag de 18e in Atlanta en rijden dan via Brunswick (Georgia) natuurlijk door naar Davenport waar we op woensdag de 19e weer terug zijn in onze geliefde villa            Touch of Dutch op Solterra.

We hebben er weer heel veel zin in!!