Ready, set, go.

 En zo zitten we alweer op Orlando International Airport. Ondanks (of juist dankzij?) dat we een heerlijke rustige vakantie hebben gehad in Davenport op Solterra zijn de, bijna, 2 weken weer om gevlogen. De laatste dagen wat rond de villa verbleven maar ook nog hier en daar een boodschap bij  Publix en Walmart, koffie bij Wawa en, toch ook wel, veel in slow traffic gereden/gestaan ivm de drukte rond de feestdagen. Het is een leuke uitdaging om te proberen daar via sluiproutes langs te komen.

op de parking van Walmart. als je aan een camper alléén niet genoeg hebt hang je er een
pick-up achter met een golfkarretje erop

Omdat we nog niet bij the Mall at Millennia waren geweest stond dat toch ook nog op de planning. Het blijft een prachtige mall. Bij Hollister bleef nog wel het eea aan kleven. De kortingsvoucher van 20% kwam goed van pas. Deze mallis altijd prachtig in kerstsferen versierd. Behalve Santa was alles er nog.

We aten nog een keer lekker bij een nieuwe Koreaanse BBQ&Hotpot in het gebied Margaritaville waar 's-avonds de straten afgezet zijn en het leuk is op terrasjes. En dan ben je blij met een wasmachine in de villa als je weer thuis komt na een avondje bakken en braden aan je eigen tafel. 

Vandaag op tijd uit de veren om alles weer in de koffers te pakken (inclusief aankopen) en de villa weer spic & span achterlaten. Kerstboom afgebroken, buiten verlichting opgeruimd kortom het staat er weer netjes bij voor de volgende bezoekers. 

'klaar' voor vertrek

Omdat we nog flink wat uurtjes door te brengen hadden reden we via een scenic route naar Wintergarden village. Daar is het altijd gezellig! De lunch gebruikten we bij Cracker Barrel. We hadden een leuke serveerster die ons goed verzorgde. Overigens ook zichzelf: de 2 ventilatoren die ze om haar nek had hangen bleken bedoeld om eventuele opvliegers te lijf te gaan :)

Hierna nog een klein half uurtje rijden richting de airport. Bij het inleveren van de auto stond de bon bij Alamo netjes op $0,-- en konden we naar de officiële plichtplegingen. Ingecheckt waren we al en zelfs het printen van de bagagelabels lukte. Bij de douane en security was het behoorlijk druk maar na zo'n 3 kwartier stonden we dan toch bij de monorail. Die bracht ons naar Gate 83 waar we over 2 uur rechtsreeks terugvliegen met vlucht Delta 36 naar Amsterdam. Zo zit de laatste vakantie van 2023 en de eerste van 2024 er alweer op. Bij nieuwe avonturen laten we wellicht weer van ons horen.

....and a Happy new Year

En zo is ook hier in Florida, 6 uur later dan in Nederland, 2024 begonnen. De laatste dagen van 2023 zijn we lekker doorgekomen. Iets minder warm dan dat we gewend zijn van de afgelopen jaren maar wel net een graad of 20 en als de zon erbij komt is het direct een paar graden warmer. We rommelen 's-morgens iets langer rond in huis en als het wat opgewarmd is gaan we op pad. Bijvoorbeeld naar Disney Springs, waar het altijd gezellig is en altijd wat te doen, maar ook nog een rondje in de Premium outlet op Lake Buena Vista. 

Zaterdag maakten we een mooie ronde in Lakeland een heerlijke stadje op een half uurtje onder Davenport. Geen toeristen maar leuke locals die net als wij over de Farmers market struinden en een lekkere kop koffie dronken bij Black & Brew. We deden wat boodschapjes bij de lokale Walmart, moesten nog even bij Krispey Kreme langs voor wat verse dougnuts en gingen toen naar Jimbo's Pit BBQ joint. Een ouderwetse BBQ tent die al sinds 1964 in de familie is en waar het vlees (niks te zoeken hier voor vegetariërs) minsten een hele dag op de BBQ ligt voordat het op het bord verschijnt. DIt soort tenten zitten vaak kort an de weg, zien eruit als een tankstation en het meubilair binnen is als eens van een extra laag bootlak voorzien. Maar oh, oh, oh wat is dat lekker. Als er wel eens over 'fall of the bone'  gesproken wordt vind je dat in dit soort zaken. Compleet met wat plakken augurk, van het huis vooraf, hushpuppies, coleslaw en baked beans eet je hier echt je vingers bij op. En als je, net als wij, niet alles op krijgt neem je het restant gewoon mee in een box. 

Op oudjaarsdag stond onze volgende Amerikaanse sportwedstrijd in de agenda. Nadat we eerder al eens naar honkbal, basketbal en voetbal gingen was het nu de beurt aan een heuse NFL (American Football) wedstrijd. In Tampa spelen in het Raymond James stadion (capaciteit 70.000! man) de Tampa Bay Buccaneers. De afgelopen jaren zijn ze nog wel eens kampioen geworden toen de beste quarterback van Amerika: Tom Brady er nog speelde. Na de wedstrijden die we al gezien hebben was dit absoluut het grootste spektakel. Uren van et voren liep iedereen al richting stadion. De pickups werden achterstevoren geparkeerd en de BBQ gig aan voordat hele families naar jet stadion liepen. Vóór het stadion was van alles te doen met allerlei sponsor stadjes en een prachtige pre-show. De Buccanees zijn piraten, in het stadion ligt een enorm piratenschip, als de Bucs scoren knallen de kanonnen. Voor het stadion gaf een brassband en de chearleaders een heerlijke show en, in het kader van oud& nieuw, werd er alvast afgeteld tot het nieuwe jaar. Uiteraard stond iedereen uit volle borst het volkslied mee te zingen en kwamen precies op tijd de straaljagers over vliegen. Kortom een spektakel van jewelste. En nadat de Bucs de afgelopen 4 wedstrijden gewonnen hadden, weet je als rechtgeaarde NEC supporter dat een verliespartij nooit lang meer kan duren. En dus gingen de Bucs er met 23-13 af tegen de Saints uit New Orleans.

Op de terugweg aten we bij Millers de laatste maaltijd van 2023 en waren we rond 20:00 thuis om voor de tv en met een spelletje schaak (gewonnen door onze student) te wachten totdat op Times Square in New York ook hier om middernacht het nieuwe jaar met een glas champagne ingeluid werd.

Oftewel HAPPY NEW YEAR vanuit Davenport.

Vakantievieren met zijn driëen.

Inmiddels al weer lekker onderweg met vakantie vieren. Aangezien ze hier niet aan tweede kerstdag doen reden we die dag naar Tampa. Vanaf Davenport een goed uur rijden, zonder files. In de International Plaza mall op zoek naar Jesse's kerstcadeau. Daar waar de bedoelde winkel vorig jaar zat was hij nu verdwenen. Een winkel vol met sport memorabilia zat er niet meer. Op onze struintocht door de mall vonden we hem op een andere plek maar met de luiken dicht. Het blijkt een soort pop-up winkel te zijn voor de kerstcadeau's. Er was wel een mannetje bezeig om de boel weer in te pakken. Hij verwees naar hun uitgebreide webwinkel. Dat gaat dus wel goed komen. Daarna nog een ronde gemaakt in the Premium Outlet. Het zonnetje scheen erbij dus we wandelden daar lekker rond.

Op de terugweg aten we dicht bij huis, bij The Olive Garden in Championsgate. De porties Alfredo chicken and shrimp waren,  na de endless free salad and breadsticks, zo groot dat de boxes to-go mee naar huis gingen en hebben we er gisteren nog lekker van geluncht.

Gisteren reden we in de ochtend naar Seaworld om ook daar nog wat kerstsfeer op te snuiven en om de nieuwste achtbaan daar te testen. Gelukkig waren we al bij opening van het park present en iepen we direct naar the Pipeline Surf coaster. Het is een achtbaan in het surf thema en je stáát op een soort surfplank terwijl je de loopings maakt. Een hele leuke achtbaan!

Jesse & Twan in laatste positie

Daarna wandelden we lekker rond in de ochtend zon en pikten hier en daar nog een achtbaan mee en hebben we ons ook weer verwonderd in de shark tank waar je met een lopende band onder een reusachtig aquarium door gaat waar de zaagtand- en andere haaien over je heen zwemmen. 

Na een kop koffie bij Wawa reden we weer naar huis. Er waren wat probleempjes met de TV en kabel in de woonkamer. Samen met RobertJan in Nederland en een Spectrum kabel mannetje aan huis draait alles nu weer full speed als een zonnetje en gaan we gewoon lekker door met relaxen en vakantievieren. 

Feliz Navidad

Met deze song uit 1970 van José Feliciano; Feliz Navidad wensen we jullie fijne kerstdagen toe. Wij zijn inmiddels alweer helemaal geïnstalleerd op Solterra in Davenport. Maar voordat het zover was nog een paar hectische dagen op school en werk. Maar vrijdagmiddag togen we opgewekt richting Schiphol. Op de weg bleven de voorspelde files ons bespaard waardoor we al vlot op Schiphol stonden. Omdat het inchecken voor Christel niet lukte namen we eerst maar even de afslag naar de airport om daar poolshoogte te nemen. Aangekomen bij een vlotte KLM dame wist zij Christel, Jesse en mij vlot in te checken op onze Delta vlucht. Waarom het haar wel lukte ??? Bij het overhandigen van de boardingpassen wist ze zelfs te melden dat we zaterdag door de Priority lane mochten bij het afgeven van de koffers en de controles. Dat was alvast een mooie meevaller. Daarna snel door over de A4 naar het compleet vernieuwde onderkomen van Toos (vd Valk). Om het oude hotel heen is als het ware een nieuw hotel herrezen. Een enorm complex, van alle gemakken voorzien en typische grote vd Valk kamers. 

We aten 's-avonds nog een pizza in Hoofddorp en kropen in bed. Zaterdag om 8:00u hadden we een busreservering staan waar we ons uiteraard stipt op dat tijdstip meldden met onze koffers. Dat gold niet voor een hele familie (mannetje of 12) compleet met opa en oma, Dylano, Martino, Diego en Santino (niets aan gelogen!!) die met hun hele gevolg, inclusief Cartier brillen, ook naar de luchthaven moesten. Nadat deze clan ook in e bus zat (zij onderweg naar Vegas.... gelukkig) reden we vlotjes naar het vliegveld. Een enorm stoet aan auto's, via de busbaan, achter ons latend. Aangezien we al ingescheckt waren en via de snelweg (Priority lane) door de officiële plichtplegingen konden stonden we een half uur later al aan de goede kant van Schiphol. Daar relaxed onze tijd doorgebracht en ontbeten voordat we om 11:30 konden boarden. Onze comfort+ stoelen zaten vrij vooraan in de Airbus die ons in een rechtstreekse vlucht 10 uur later op Orlando International Airport weer op de grond zette. 

Dan is het altijd even afwachten hoe druk het bij de douane is. Maar op deze 'day before Christmas'  waren we letterlijk de eersten die de hal betraden! De officer was alleraardigst en wist te melden waarom het zo lastig is om voor Christel een ESTA aan te vragen of in te checken. Haar paspoort nummer staat namelijk niet in de officiële systemen. Dat terwijl zowel als wij constateerden dat Christel er toch echt was, samen met haar paspoort. Zonder stempels mochten we dus toch gewoon het land in, want wel in het bezit van een geldig paspoort en een geldige Esta kwamen onze koffers al vlot van de band rollen en konden we door naar Alamo. Ook daar hebben we het wel eens drukker gezien. In no0time stond Christel bij de koffers te waken en Jesse en ik een Standard SUV uit te zoeken. Het werd een mooie Honda Pilot. Nieuw, groot en met vee snufjes. Èn zoals Christel zou zeggen.... "een mooie kleur". 
Een uurtje na landing reden we al naar Solterra. Daar aangekomen brandden de lampjes in de kerstboom en brandde de haard in Villa touch of Dutch. Na een installatie rondje, naar bed om zondachochtend (Christams eve) te starten met een heerlijk ontbijt bij Cracker Barrel; the old country store and restaurant. Pancakes, warme appeltjes, French toast en een groerd eitje zorgende voor een goede bodem.

Vervolgens boodschappen gedaan bij de Dollarstore en Wallmart om daarna lekker buiten te zitten aan de pool (bewolkt maar een prima temperatuurtje) en 's-avonds lekker sportwedstrijden te kijken bij Millers Ale House onder het genot van een heerlijke steak met shrimps (voor Christel en mij) en een burger voor Jesse.  's-Avonds de kerstcadeautjes, die inmiddels onder de boom stonden, uitgepakt zodat we voldaan terug keken op de eerste dag.

Op eerste kerstdag (ze kennen hier trouwens geen tweede kerstdag) starten we rustig op. SPelen wat in de gameroom om daarna bij the Rosen centre in, aan International drive, van een gezellige kerstbrunch te genieten. Naast het heerlijke eten is het ook een genot om te kijken hoe iedereen zichzelf heeft opgetut een aangekleed voor kerst. Alles mag en kan en niemand kijkt op van volwassen mannen met kerstpyjama's aan of dames met fantasievolle .... kerstoutfits. Oftewel we hebben er van genoten.

Winter in America

Doug Ashdown zong het al in 1974 en later werd het fijntjes over gedaan door René Froger; Winter in America. Nou dat gaan we dus weer doen, en we hebben er zin in. AL hopen we voor een kleine twee weken verlost te zijn van regen en (natte) sneeuw. 

Zaterdag 23-12 vertrekken we om 12:15u met Delta vlucht 37 rechtstreeks naar Orlando. Na een paar hectische en drukke weken voor ons alle drie gaan we weer genieten van de kerstvakantie in Villa Touch of Dutch op Solterra in Davenport. 

Een vakantie met ongetwijfeld weer veel herkenbare ingrediënten voor ons (lekker eten, shoppen, genieten van mooie natuur, en van elkaar). Dit jaar gaan we voor het eerst ook een NFL, american football wedstrijd bezoeken. Voor de volgers van dit blog komt het de komende tijd zo af en toe weer voorbij op dit medium.

Vrijdag rijden we alvast richting Schiphol. Bij het gerenoveerde van der Valk A4 hotel parkeren we de auto voor 2 weken en tukken we de eerste nacht.

Op 4 januari vliegen we weer terug vanuit Orlando naar Amsterdam met Delta vlucht 36. Als het goed is zet die de gierende banden op vrijdag 5 januari om 10:00u weer op Nederlandse bodem. Maar hé dat is pas volgend jaar.

Dubai-bye

 En zo zitten we opeens met de koffers ingepakt en het laatste ontbijt achter de kiezen met nog een uurtje   'over' te wachten totdat de taxi ons straks naar het vliegveld brengt voor de laatste vlucht naar Düsseldorf om dan nog een uurtje naar huis te rijden. De stop-over op Dubai is prima bevallen. Sowieso maak je van een behoorlijk lange vlucht van in totaal 16 uur nu twee wat kortere rechtstreekse vluchten, maar ook de kennismaking met Dubai was top. Ondanks dat ik (Twan een half jaar geleden ook in Dubai was met mijn werk) was het nu een veel betere belevenis. Uiteraard in verband met reisgezelschap maar ook door de locatie waar we nu verbleven. Jumeriah beach, zo'n 20 kilometer van Downtown Dubai af ligt aan de Perzische golf en zoals de naam al zegt het ligt dus aan zee. Zo ook ons DoubleTree hotel. Wij zijn altijd enthousiast over the Double Tree, we denken dan vaak terug aan onze verblijven in Naples (FL) en ook hier werden we warm verwelkomt met een warm chocolat chip cookie bij de check-in.

Na het ontbijt op de eerste ochtend zijn we eerst even via een loopbruggetje naar Bluewaters gelopen. We liepen niet alleen want de zweetdruppeltjes liepen al snel mee over onze rug. Het is hier dus wárm. Zeker in de zomer. Maar daar waren we ons natuurlijk van bewust en is dus een kwestie van jezelf op aanpassen, veel water drinken, petje op en factor 30. Na een welkome afkoeling tijdens de lunch in een leuk restaurant maakten we ons klaar voor de Dessert safari. 

Onze driver Kalifa stond keurig op tijd op de stoep met zijn Toyota Landcruiser. Onderweg pikten we nog 2 Engelse gasten op en reden we een uur door Dubai. We kregen veel info van Kalifa over wat we onderweg allemaal tegenkwamen. In deze oliestaten is de infrastructuur uiteraard overal dik voor elkaar (de Arabische borden lezen wel wat lastig) en de benzine (die hier van de staat is en niet van Shell of BP) kost maar 60ct per liter. We reden het Emiraat Dubai aan de noordkant uit om in 1 van de andere 7 Emiraten te komen: Sharjah, waar de woestijnsafari plaats ging vinden.

Eerst was er in een deel van de woestijn een flink gebied afgezet waarbinnen we zelf 25 minuten mochten Quad rijden. Super leuk om te doen en oppassen dat je niet vast kwam te zitten in het woestijnzand. Gelukkig was er dan geen kameel nodig om je lost te trekken maar er crossten allerlei mannetjes rond om je dan te helpen.

Vervolgens weer de Landcruiser in, de driver heeft ondertussen aardig wat lucht uit de banden laten lopen zodat de kans op vastlopen in de woestijn kleiner wordt. Met vier andere 4-Wheeldrives van DessertFun de woestijnduinen in. Het rode zand geeft een bijzondere sfeer en de stuifduinen worden door Kalifa met veel enthousiasme opgesjeesd en, al dan niet, schuin hangend weer afgereden/ afgegleden. Een trip met veel adrenaline en ook prachtige uitzichten. Er wordt nog gestopt om te sandboarden (met een snowboard de zandheuvel af. Inmiddels begon de zon te zakken wat nóg mooiere plaatjes opleverde, die door Kalifa mooi vastgelegd werden.

En nog een filmpje: van het dunebashen

Na deze topervaring werd er weer wat extra lucht in de banden gedaan en gingen we naar het kamp voor het avondgedeelte. Ook ergens midden in de woestijn was een complex opgetuigd waar we gingen eten en van onvervalst Arabisch entertainment genieten.

Het buffet was prima met veel BBQ vlees, humus varianten, salades en andere stoofprutjes. Het entertainment was zo goed als in elk all-inclusive resort met dien verstande dat de speakers al een paar jaar geleden opgeblazen waren (maar daar kun je dan nog steeds heel veel herrie uit laten komen) de buikdanseressen (met name de tweede) de gevorderde leeftijd al aardig hadden bereikt, de torenvalk weinig zin had om op de foto te gaan en we de vuurspuger voor "niet goed snik" verklaarden. Kortom een paar vermakelijke uurtjes voordat we weer netjes voor het hotel werden afgeleverd.

Gisteren zijn we met de monorail/metro naar downtown Dubai gegaan. In een zeldzaam schone metro (je zou er zo op blote voeten doorheen lopen), dat geld overigens voor heel Dubai: alles is spic en span, zijn we bij de Dubai mall uitgestapt. Deze mall wordt werelds grootste mall genoemd. Het zou maar zo kunne kloppen. Eigenlijk zijn het een paar malls aan elkaar geschakeld. In de fashionmall zie je veel sjeiks (of wat er voor door kan gaan) met tasjes van Louis Vuiton, Hermes, Cartier etc etc. Voor het plebs (wij dus) heb je dan ook nog heeeeeeeel veel andere winkels en restaurants. Leuk om te zien en lekker in de airco.

Voor de mall staat de Burj Kalifa. De Burj Khalifa is 1 van de vele wolkenkrabbers in de stad Dubai. Op 21 september 2004 werd begonnen met de bouw. Op 21 juli 2007 nam de Burj Khalifa de titel 'hoogste gebouw ter wereld' over van de Taipei 101 in Taiwan, met 828 meter hoog en 163 verdiepingen. 

Na een broodje en een kop koffie weer terug met de metro naar Jumeriah Beach. Daar hebben we 's-avonds lekker gegeten aan het strand bij the Cheesecakefactory. Voor ons een bekend restaurant uit de USA. Op het moment dat we binnenstapten was het ook een exacte kopie van de restaurants zoals we die kennen. Inclusief de enorme meunkaart. Ook vandaag bleef er geen room for desert over (oftewel een slice cheescake waar een paard de hik van krijgt). We liepen nog een ronde door het gebied "the Walk" waar het 's-avonds als de zon onder is een stuk aangenamer is met nog maar een graad of 34 op de thermometer. 

Vanochtend hebben we voor het laatst heerlijk op ons gemak ontbeten. Het vele verse fruit dat we de hele vakantie kregen, salades, olijven en hier ook lekkere dippers gaan we zeker missen. De vriendelijkheid op Bali maar zeker ook in Dubai. Het was super. Blijkbaar (eigenlijk niet zo verrassend 😉) vond de bediening en de chef ons net zo leuk gezelschap als wij hen (sommige gasten keuren het bedienend personeel geen blik waardig, daar snappen we echt niets van) dat er een speciaal nagerecht voor ons gemaakt was dat door een hele equipe werd geserveerd. Een bord met daarop de tekst See you soon (gemaakt van pannekoekbeslag!) en een handgeschreven kaartje waren een warme (!) afsluiter van een onvergetelijke reis.

Een ander continent als waar we mee bekend zijn. Het was een bijzondere eerste kennismaking. Prachtige natuur, lieve mensen, een heerlijk tempo en een hele mooie levens insteek. We kijken er nu al met heel veel plezier op terug en zijn blij dat we deze reis hebben kunnen maken. Nu zitten we bij gate B18 voor onze laatste vlucht van deze vakantie.

Zoals het team van Doubletree al zei: See you soon!! en bedankt voor het meelezen.

Galungan op Bali

Op de dag dat wij vertrekken viert Bali Galungan. Tijdens deze dag wordt de overwinning van het goede op het kwade gevierd. Een echt familiefeest uiteraard met veel ceremonies, offers, tempelbezoek, traditionele klederdracht en prachtig versierde straten. Voor ons dus de vertrekdag van dit prachtige eiland.

In dit blog waren we bij zondag blijven steken. Maandag gingen we weer eens op ‘safari’. Niet zo ver bij ons vandaan zijn de Aling-Aling watervallen. Een paar kilometer vanaf zee de heuvels in belanden we bij een ticket office waar een guide ons voor 6Euro naar de watervallen bracht. Een flinke klim, en dus ook afdaling door de jungle brachten ons bij een geweldig mooie waterval van 35 meter hoog. Na ons daar n alle rust over verwonderd te hebben zijn we een klein stukje terug gelopen en waren er nóg 3 watervalletjes te bewonderen. De grootste attractie daaraan was dat je er ook rots sprongen van 5, 10 en 15 meter de waterval in kon doen of de waterval gebruiken als een natuurlijke waterglijbaan. Wij hebben er vooral onze ogen uitgekeken, het was heel vermakelijk. Maar we wilden de kwaliteit van de reisverzekering niet onnodig testen.

Na dit avontuur hadden de mannen een rustige poolmiddag en ging Christel haar Spa experience; kado gekregen tijden de kerst invullen. Opgehalad door een chauffeur van het Damai hotel resort-spa werd ze in een relaxte omgeving onderworpen aan een heerlijke Reflexology voetmassage en ander lekkers om een paar uur later weer fris en fruitig bij de villa afgeleverd te worden.

Dinsdag, onze laatste volle dag in Lovina begonnen we bij de Boeddhistische  Brahmavihara-Arama tempel en monniken klooster. We hadden al best wat tempels gezien maar omdat Christel er geen genoeg van kon krijgen èn hij best dichtbij was trokken we er nog eens op uit. En dat was maar goed ook. Wat een schitterende tempel was dit. Boven op een heuvel stonden prachtige reusachtige standbeelden, verschillende type tempels en enorme trappen richting de entree naar ………? We sloten af met een kop koffie in een schitterende warung tegen de bergehelling op met een fantastisch uitzicht op rijstvelden, bossen en de Balizee.

We deden in Lovina nog wat kleine boodschapjes. Shoppen zoals we dat in Amerika kunnen is er hier niet bij, maar wat lekkere sambals en andere sausjes en toebehoren zijn nooit weg.

Achter uitzicht als we de poort van de villa uitrijden

straten worden klaargemaakt voor Galangan feest

We gingen nog een laatste keer lekker uiteten in een garden-restaurant. We deelden een voorgerechtje, als hoofdgerecht kwam er gado-gado, satémix, mie-goreng en een pasta carbonara voorbij. Een en ander weggespoeld met een lekker drankje en twee Bali koffies na moesten we toch weer het lieve sommetje van 19 Euro afrekenen. 

Woensdag was dus de dag van het grote Galungan feest. Ook onze vertrekdag. En dat kwam best goed uit. Angezien het een echt familiefeest is kon de staff wat later beginnen. Hun ceremonies begonnen al om 05uur! Waardoor ze wat later naar ons kwamen. Dit gaf ons de tijd om de koffers alvast te pakken. Ons ontbijt werd een vroege lunch. Iloh maakte een heerlijke nasi-goreng. Uiteraard met gebakken ei en ze had nog wat handgemaakte springrolls voor ons in petto. Waardoor we goed doorvoed op pad konden. Niet nadat we de dames, tuinman en nachtwaker ook met wat roepia’s bedankt hadden. We hadden driver Putu gevraagd om maar wat eerder te komen. Dat bleek een goed idee. Het was weer een prachtige rit. Nog geen 80 kilometer maar we slingerden het eerste uur over en door heuvels, zo hoog dat we boven de wolken uitkwamen en onderweg moesten we regelmatig halt houden voor weer een dorpsoptocht met prachtig aangeklede Balinezen op weg naar één van de vele tempels. Zo kwam het dat we 3 uur na vertrek op de airport afgeleverd werden. Op de airport waar we twee en een halve week geleden meer dan een uur op de taxi stonden te wachten ging alles nu als een zonnetje. Met het grootste gemak door alle controles. Nog even een kleinigheidje gegeten en daarna voor het eerst in een Airbus A380 (een dubbeldekker waar een man of 600 in meegaan) richting Dubai. Onze laatste stop, voor een paar dagen, in wat nu al een onvergetelijke vakantie is.

Vandaag na een prima vlucht wakker geworden in het Doubletree hotel op Jumeria beach in Dubai. Na een korte maar prima nachtrust, op de elfde verdieping, starten we met een geweldig ontbijt. Ook hier valt de enorme vriendelijkheid van de mensen direct op. Wat is er mis gegaan in Nederland/Europa?

Na een wandelingetje in de omgeving zoeken we nu even verkoeling op de kamer (Jesse in de gym 😅) om aan het eind van de dag op woestijnsafari te gaan. Daarover later meer!!