There we are!

 Zó, daar zijn we dan!!

Gisteren om half 9 (voor alle zekerheid) naar Zaventem in Brussel gereden. Bi Antwerpen even druk op de weg maar toen die horde genomen was reden we in één rechte lijn naar het vliegveld. Daar stonden we rond 11:00u al klaar om in te checken, maar de juffrouw van de KLM was er nog niet aangezien onze vlucht pas om drie uur zou...vertrekken. Dus buiten lekker een kop koffie gedronken en nog even wat langs winkeltjes gestruind. Uiteindelijk stonden we, naar goed gebruik, vooraan in de rij om onze koffers in te leveren, inchecken hadden we thuis al gedaan. Wonderlijk om te zien hoeveel mensen dat nog altijd niet doen trouwens. Uiteindelijk was er maar liefst 1! vriendelijke dame gevonden die de hele cityhopper moest inchecken bij gebrek aan meer grondpersoneel. Wij waren vlot door alle controles heen. Het viel ons op dat ons vliegtuig dat ons naar Amsterdam zou brengen nog niet bij Gate A49 stond toen we daar aankwamen. Wetende dat we op Schiphol 1 uur en 20 minuten hadden om over te stappen vroegen we ons al voorzichtig af hoe dat zou gaan. We zouden om 3 uur vertrekken. Uiteindelijk kwam het vliegtuig iets voor drieën pas binnen, wegens .... te kort aan KLM personeel op Schiphol. Niet getreurd met een half uurtje zouden we onderweg zijn. Wat ons wel op viel was dat er geen mannetjes met kofferkarretjes richting het vliegtuig gingen. Toen we er éénmaal in zaten vertelde de captain dat we het goed gezien hadden... wegens gebrek aan lokaal KLM personeel zaten de koffers er nog in, die moesten er eerst uit voordat die van ons erin konden. 

Ondertussen verstreek de tijd en daarmee onze overstaptijd voor de vlucht naar Atlanta. Van KLM kregen we wel al een mailtje dat we de aansluiting zouden gaan missen, dat dan weer wel. Toen we uiteindelijk om kwart over 4 vertrokken (onze volgende vlucht zou om 17:15 vertrekken) melde de captain dat het maar een half uurtje vliegen was. Zou het dan toch???? Natuurlijk werden we op de Polderbaan neergezet zodat taxiën bijna net zo lang duurde als de vlucht. Er werd omgeroepen dat mensen met connecting die waarschijnlijk gingen missen, behalve een vlucht naar Wenen én Atlanta!! Toen we om 5 voor 5 het vliegtuig uit konden op de B-pier zijn Jesse en ik in volle sprint over Schiphol gerend richting E-19 (grrrrr) om alvast een voet tussen de deur te zetten. Toen we daar om 17:10 aan kwamen sprinten werden nog net de, bijna, laatste mensen ingecheckt en wisten we dat wij hem dus gingen halen!

Met de tong op de schoenen zaten we uit te hijgen op rij 33. Uiteindelijk duurde het nog even. Er was een verstekeling in het vliegtuig waarvan het Visum niet in orde was. Hij én zijn koffer moesten uit het vliegtuig. Maar toen konden we dan toch echt naar Atlanta. Een rustige vlucht van een uur of 8 bracht ons naar Hartfield Jackson International Airport. Na de gebruikelijke vragen bij de Douane beambte waren we benieuwd of onze koffers de reis ook meegemaakt hadden. Het goede nieuws is dat er al 4 koffers naast de band stonden. Het slechte nieuws is dat dat betekend dat Yvonne's koffer er niet bij was. Na een grondige inspectieronde bleek het koffer er echt niet te zijn, terwijl die volgens een medewerker van de airport er wel zou moeten zijn. Dus naar Bagage 'service' om het koffer als vermist aan te melden in de hoop dat die de komende weken weer herenigd wordt met de eigenaar.

Met 2 verschillende shuttle busjes werden we uiteindelijk rond 23:00 lokale tijd (05:00u in NL) bij ons hotel voor een nacht afgeleverd. Daar verliep de check-in vlot en gingen de oogjes al snel dicht. Vanmorgen uiteraard vroeg wakker maar met een kop koffie uit de lobby rustig wakker geworden, Het ontbijt was typisch Amerikaans met Bagels, yoghurt en warme wafels. Het uitzicht vanaf onze hotelkamer ook typisch Amerikaans. Kortom we zíjn er. Laat de vakantie maar beginnen!!