Dubai-bye

 En zo zitten we opeens met de koffers ingepakt en het laatste ontbijt achter de kiezen met nog een uurtje   'over' te wachten totdat de taxi ons straks naar het vliegveld brengt voor de laatste vlucht naar Düsseldorf om dan nog een uurtje naar huis te rijden. De stop-over op Dubai is prima bevallen. Sowieso maak je van een behoorlijk lange vlucht van in totaal 16 uur nu twee wat kortere rechtstreekse vluchten, maar ook de kennismaking met Dubai was top. Ondanks dat ik (Twan een half jaar geleden ook in Dubai was met mijn werk) was het nu een veel betere belevenis. Uiteraard in verband met reisgezelschap maar ook door de locatie waar we nu verbleven. Jumeriah beach, zo'n 20 kilometer van Downtown Dubai af ligt aan de Perzische golf en zoals de naam al zegt het ligt dus aan zee. Zo ook ons DoubleTree hotel. Wij zijn altijd enthousiast over the Double Tree, we denken dan vaak terug aan onze verblijven in Naples (FL) en ook hier werden we warm verwelkomt met een warm chocolat chip cookie bij de check-in.

Na het ontbijt op de eerste ochtend zijn we eerst even via een loopbruggetje naar Bluewaters gelopen. We liepen niet alleen want de zweetdruppeltjes liepen al snel mee over onze rug. Het is hier dus wárm. Zeker in de zomer. Maar daar waren we ons natuurlijk van bewust en is dus een kwestie van jezelf op aanpassen, veel water drinken, petje op en factor 30. Na een welkome afkoeling tijdens de lunch in een leuk restaurant maakten we ons klaar voor de Dessert safari. 

Onze driver Kalifa stond keurig op tijd op de stoep met zijn Toyota Landcruiser. Onderweg pikten we nog 2 Engelse gasten op en reden we een uur door Dubai. We kregen veel info van Kalifa over wat we onderweg allemaal tegenkwamen. In deze oliestaten is de infrastructuur uiteraard overal dik voor elkaar (de Arabische borden lezen wel wat lastig) en de benzine (die hier van de staat is en niet van Shell of BP) kost maar 60ct per liter. We reden het Emiraat Dubai aan de noordkant uit om in 1 van de andere 7 Emiraten te komen: Sharjah, waar de woestijnsafari plaats ging vinden.

Eerst was er in een deel van de woestijn een flink gebied afgezet waarbinnen we zelf 25 minuten mochten Quad rijden. Super leuk om te doen en oppassen dat je niet vast kwam te zitten in het woestijnzand. Gelukkig was er dan geen kameel nodig om je lost te trekken maar er crossten allerlei mannetjes rond om je dan te helpen.

Vervolgens weer de Landcruiser in, de driver heeft ondertussen aardig wat lucht uit de banden laten lopen zodat de kans op vastlopen in de woestijn kleiner wordt. Met vier andere 4-Wheeldrives van DessertFun de woestijnduinen in. Het rode zand geeft een bijzondere sfeer en de stuifduinen worden door Kalifa met veel enthousiasme opgesjeesd en, al dan niet, schuin hangend weer afgereden/ afgegleden. Een trip met veel adrenaline en ook prachtige uitzichten. Er wordt nog gestopt om te sandboarden (met een snowboard de zandheuvel af. Inmiddels begon de zon te zakken wat nóg mooiere plaatjes opleverde, die door Kalifa mooi vastgelegd werden.

En nog een filmpje: van het dunebashen

Na deze topervaring werd er weer wat extra lucht in de banden gedaan en gingen we naar het kamp voor het avondgedeelte. Ook ergens midden in de woestijn was een complex opgetuigd waar we gingen eten en van onvervalst Arabisch entertainment genieten.

Het buffet was prima met veel BBQ vlees, humus varianten, salades en andere stoofprutjes. Het entertainment was zo goed als in elk all-inclusive resort met dien verstande dat de speakers al een paar jaar geleden opgeblazen waren (maar daar kun je dan nog steeds heel veel herrie uit laten komen) de buikdanseressen (met name de tweede) de gevorderde leeftijd al aardig hadden bereikt, de torenvalk weinig zin had om op de foto te gaan en we de vuurspuger voor "niet goed snik" verklaarden. Kortom een paar vermakelijke uurtjes voordat we weer netjes voor het hotel werden afgeleverd.

Gisteren zijn we met de monorail/metro naar downtown Dubai gegaan. In een zeldzaam schone metro (je zou er zo op blote voeten doorheen lopen), dat geld overigens voor heel Dubai: alles is spic en span, zijn we bij de Dubai mall uitgestapt. Deze mall wordt werelds grootste mall genoemd. Het zou maar zo kunne kloppen. Eigenlijk zijn het een paar malls aan elkaar geschakeld. In de fashionmall zie je veel sjeiks (of wat er voor door kan gaan) met tasjes van Louis Vuiton, Hermes, Cartier etc etc. Voor het plebs (wij dus) heb je dan ook nog heeeeeeeel veel andere winkels en restaurants. Leuk om te zien en lekker in de airco.

Voor de mall staat de Burj Kalifa. De Burj Khalifa is 1 van de vele wolkenkrabbers in de stad Dubai. Op 21 september 2004 werd begonnen met de bouw. Op 21 juli 2007 nam de Burj Khalifa de titel 'hoogste gebouw ter wereld' over van de Taipei 101 in Taiwan, met 828 meter hoog en 163 verdiepingen. 

Na een broodje en een kop koffie weer terug met de metro naar Jumeriah Beach. Daar hebben we 's-avonds lekker gegeten aan het strand bij the Cheesecakefactory. Voor ons een bekend restaurant uit de USA. Op het moment dat we binnenstapten was het ook een exacte kopie van de restaurants zoals we die kennen. Inclusief de enorme meunkaart. Ook vandaag bleef er geen room for desert over (oftewel een slice cheescake waar een paard de hik van krijgt). We liepen nog een ronde door het gebied "the Walk" waar het 's-avonds als de zon onder is een stuk aangenamer is met nog maar een graad of 34 op de thermometer. 

Vanochtend hebben we voor het laatst heerlijk op ons gemak ontbeten. Het vele verse fruit dat we de hele vakantie kregen, salades, olijven en hier ook lekkere dippers gaan we zeker missen. De vriendelijkheid op Bali maar zeker ook in Dubai. Het was super. Blijkbaar (eigenlijk niet zo verrassend 😉) vond de bediening en de chef ons net zo leuk gezelschap als wij hen (sommige gasten keuren het bedienend personeel geen blik waardig, daar snappen we echt niets van) dat er een speciaal nagerecht voor ons gemaakt was dat door een hele equipe werd geserveerd. Een bord met daarop de tekst See you soon (gemaakt van pannekoekbeslag!) en een handgeschreven kaartje waren een warme (!) afsluiter van een onvergetelijke reis.

Een ander continent als waar we mee bekend zijn. Het was een bijzondere eerste kennismaking. Prachtige natuur, lieve mensen, een heerlijk tempo en een hele mooie levens insteek. We kijken er nu al met heel veel plezier op terug en zijn blij dat we deze reis hebben kunnen maken. Nu zitten we bij gate B18 voor onze laatste vlucht van deze vakantie.

Zoals het team van Doubletree al zei: See you soon!! en bedankt voor het meelezen.

Galungan op Bali

Op de dag dat wij vertrekken viert Bali Galungan. Tijdens deze dag wordt de overwinning van het goede op het kwade gevierd. Een echt familiefeest uiteraard met veel ceremonies, offers, tempelbezoek, traditionele klederdracht en prachtig versierde straten. Voor ons dus de vertrekdag van dit prachtige eiland.

In dit blog waren we bij zondag blijven steken. Maandag gingen we weer eens op ‘safari’. Niet zo ver bij ons vandaan zijn de Aling-Aling watervallen. Een paar kilometer vanaf zee de heuvels in belanden we bij een ticket office waar een guide ons voor 6Euro naar de watervallen bracht. Een flinke klim, en dus ook afdaling door de jungle brachten ons bij een geweldig mooie waterval van 35 meter hoog. Na ons daar n alle rust over verwonderd te hebben zijn we een klein stukje terug gelopen en waren er nóg 3 watervalletjes te bewonderen. De grootste attractie daaraan was dat je er ook rots sprongen van 5, 10 en 15 meter de waterval in kon doen of de waterval gebruiken als een natuurlijke waterglijbaan. Wij hebben er vooral onze ogen uitgekeken, het was heel vermakelijk. Maar we wilden de kwaliteit van de reisverzekering niet onnodig testen.

Na dit avontuur hadden de mannen een rustige poolmiddag en ging Christel haar Spa experience; kado gekregen tijden de kerst invullen. Opgehalad door een chauffeur van het Damai hotel resort-spa werd ze in een relaxte omgeving onderworpen aan een heerlijke Reflexology voetmassage en ander lekkers om een paar uur later weer fris en fruitig bij de villa afgeleverd te worden.

Dinsdag, onze laatste volle dag in Lovina begonnen we bij de Boeddhistische  Brahmavihara-Arama tempel en monniken klooster. We hadden al best wat tempels gezien maar omdat Christel er geen genoeg van kon krijgen èn hij best dichtbij was trokken we er nog eens op uit. En dat was maar goed ook. Wat een schitterende tempel was dit. Boven op een heuvel stonden prachtige reusachtige standbeelden, verschillende type tempels en enorme trappen richting de entree naar ………? We sloten af met een kop koffie in een schitterende warung tegen de bergehelling op met een fantastisch uitzicht op rijstvelden, bossen en de Balizee.

We deden in Lovina nog wat kleine boodschapjes. Shoppen zoals we dat in Amerika kunnen is er hier niet bij, maar wat lekkere sambals en andere sausjes en toebehoren zijn nooit weg.

Achter uitzicht als we de poort van de villa uitrijden

straten worden klaargemaakt voor Galangan feest

We gingen nog een laatste keer lekker uiteten in een garden-restaurant. We deelden een voorgerechtje, als hoofdgerecht kwam er gado-gado, satémix, mie-goreng en een pasta carbonara voorbij. Een en ander weggespoeld met een lekker drankje en twee Bali koffies na moesten we toch weer het lieve sommetje van 19 Euro afrekenen. 

Woensdag was dus de dag van het grote Galungan feest. Ook onze vertrekdag. En dat kwam best goed uit. Angezien het een echt familiefeest is kon de staff wat later beginnen. Hun ceremonies begonnen al om 05uur! Waardoor ze wat later naar ons kwamen. Dit gaf ons de tijd om de koffers alvast te pakken. Ons ontbijt werd een vroege lunch. Iloh maakte een heerlijke nasi-goreng. Uiteraard met gebakken ei en ze had nog wat handgemaakte springrolls voor ons in petto. Waardoor we goed doorvoed op pad konden. Niet nadat we de dames, tuinman en nachtwaker ook met wat roepia’s bedankt hadden. We hadden driver Putu gevraagd om maar wat eerder te komen. Dat bleek een goed idee. Het was weer een prachtige rit. Nog geen 80 kilometer maar we slingerden het eerste uur over en door heuvels, zo hoog dat we boven de wolken uitkwamen en onderweg moesten we regelmatig halt houden voor weer een dorpsoptocht met prachtig aangeklede Balinezen op weg naar één van de vele tempels. Zo kwam het dat we 3 uur na vertrek op de airport afgeleverd werden. Op de airport waar we twee en een halve week geleden meer dan een uur op de taxi stonden te wachten ging alles nu als een zonnetje. Met het grootste gemak door alle controles. Nog even een kleinigheidje gegeten en daarna voor het eerst in een Airbus A380 (een dubbeldekker waar een man of 600 in meegaan) richting Dubai. Onze laatste stop, voor een paar dagen, in wat nu al een onvergetelijke vakantie is.

Vandaag na een prima vlucht wakker geworden in het Doubletree hotel op Jumeria beach in Dubai. Na een korte maar prima nachtrust, op de elfde verdieping, starten we met een geweldig ontbijt. Ook hier valt de enorme vriendelijkheid van de mensen direct op. Wat is er mis gegaan in Nederland/Europa?

Na een wandelingetje in de omgeving zoeken we nu even verkoeling op de kamer (Jesse in de gym 😅) om aan het eind van de dag op woestijnsafari te gaan. Daarover later meer!!

Selamat pagi uit Lovina

Oftewel Goedemorgen vanuit Lovina. Vandaag was het vooral ook een vróege morgen maar daarover later meer. 

Het was alweer woensdag dat we door driver Dewa opgehaald werden in Ubud voor de rit naar ons volgend verblijf: Lovina aan de Noordkust. Voor Balinese begrippen een lange rit van 77 kilometer waar je sowieso al ruim 2,5 uur voor moet rekenen. Onze chauffeur Dewa had geen last van zijn rechtervoet  (reed voorzichtig en rustig) en de rit nam dan ook zo'n 4! uur in beslag. Maar wat was het een mooie rit door het binnenland en de heuvels van Bali. Onderweg passeerden we 3 meren, Twee ervan (Danau Bujan en Danau Tambingan) worden de twin lakes genoemd (tweeling meer). Hier maakten we even een stop waarbij we ons hoog in de heuvels verwonderden over het prachtige uitzicht èn we hielden me een schuin oog zicht op de vele monkeys die hier zaten.

Na een 'shortcut' dwars door de laatste heuvelrug heen zagen we opeens de Balizee voor ons opdoemen. We passeerden onderweg ook nog het dorpje waar Dewa woonde. Toen Christel vroeg om een sanitaire stop bleken we net voor zijn huis te zijn. En mocht de behoefte gedaan worden op zijn Balinees. Onder het motto al komt de opluchting nog zo snel, op een gat boven de grond red je het wel!!

Bij Lovina loopt de hoofdweg ook weer paralel met de kustlijn. Op een gegeven moment sloegen we rechtsaf een amper geasfalteerd weggetje in en kwamen door wat rijstvelden langs strandvila's. Eén ervan is de onze voor een weekje. Bij Villa Bunga stond een heel ontvangstcomité stralend op ons te wachten en liet ons vol trots de villa zien. Het eerste wat op valt is het geweldige uitzicht. Een veranda rondom het huis geeft zicht op het grote zwembad met grasveld ervoor en daar hoor je het onvervalste "ruisen der golven" van ons eigen stukje zee.

Het ontvangstcomité blijkt een permanente status te hebben bestaande uit: een tuinman, 6 dagen in de week van 7 tot 17u (je begrijpt dat de tuin er prachtig bij ligt), een dame die voor het ontbijt zorgt en indien nodig ook lunch en diner, en een meisje dat de boel netjes aangeveegd en opgevouwen houdt. En tenslotte de nachtwacht (security) die eke dag van 18 tot 6 vier huizen veilig laat slapen. We voelen ons dus soms bijna bezwaard om zelf een kop koffie te zetten of de was te doen. 

Donderdagochtend werden we getrakteerd op een heerlijk ontbijt op de veranda. Overal op Bali is het meubilair en houtwerk echt prachtig. Alle soorten tropisch hardhout worden met de hand bewerkt tot prachtige spullen in restaurants maar dus ook hier. En fruit is er ook overal in overvloed. Papapja, mandarijnen, dragon fruit,  alle soorten meloen, mangosteen, bananen en hier in de tuin groeien de mango's en kokosnoten (die af en toe uit de boom kletteren). En het stikt hier van de kippen. Met als gevolg dat of je nu nasi, een broodje, of een ontbijt eet..... een eitje is nooit ver weg. Dit, naast heerlijk gebakken flensjes, zijn dan ook de ingrediënten van ons ontbijt: vers fruitsap, flensjes, gebakken ei en fruit. En dat alles met een plaatje van een uitzicht. Kom maar door!

De afgelopen dagen verkennen we de boel hier op ons gemak. Het is een stuk minder toeristisch dan in Ubud en Sanur dat zie je ook terug in de huisvesting van de Balinesen zelf. Het is daardoor wel wat authentieker denken we. Maar toeristen (met name Nederlanders, Duitsers en Fransen) zijn er overal. Waarvan veel met een backpack. Gisteren kregen we ook nog alledrie een welcome massage. Er kwam een heuse masseuse naar de villa. In het balihouse (een tuinhuis van ongeveer 5m2 op traditionele wijze gebouwd van alleen Balinese materialen zoals hout, bamboo en een dak van rijstriet) spreidde ze haar doeken, olietjes en muziekje uit en zo kwamen we één voor één aan de beurt. Je vraagt je af waar die kleine tengere dametjes de kracht vandaan halen om 3 x 50 minuten zo tekeer te gaan op een menselijk vakantie lichaam. Anyway je knapt er wel van op!

Voor de mannen was er ook nog tijd voor een speelkwartiertje. Na goed onderhandelen werd het zelfs een speel half uurtje. Waardoor Jesse en ik voor een schijntje samen een half uur met twee jetski's over het water scheurden, bij Krisna watersports, en elkaar uiteindelijk alletwee kletsnat hadden weten te krijgen door golfslag en spray. Als je maar lol hebt!

's-morgens rnd een uur of 7 zitten Christel en ik al lekker op een bankje op de veranda koffie te drinken en een (digitaal) krantje te lezen (begint de dag trouwens niet heel vrolijk door) terwijl Jesse nog even doortukt tot aan het ontbijt. 's-avonds wissel we lokale Warungs af met wat meer westers georiënteerde restaurants en zo kwamen we de tijd tot vanmorgenvroeg prima door. 

Vanochtend hebben we de Lovina special gedaan. Een boottochtje bij zonsopgang om dolfijnen te spotten.

Om 5 uur ging de wekker en om 6 uur stapten we in de Praw van Coco. een Prauw (lange, smalle gemotoriseerde, houten bootjes met twee zijgeleiders). We waren niet de enige die op pad gingen, er kwam zelfs een hele bus met Chinezen het strand oprijden. Toen werd het tijd om de boot in te gaan vond ook Coco.

de foto's zeggen alles. Het was onbeschrijfelijk mooi. Eerst de zonsopgang toen over het kalme water. Captain Coco die wegvoer van de kluwen andere bootjes om in alle rust dolfijnen te spotten. En dat is gelukt. Het was werkelijk adembenemend!! Na de dolfijnen ook nog naar een rif met kristalhelder ater gevaren waar we de vissen zagen zwemmen als was je aan het snorkelen.

Kortom onze dag (en eigenlijk alle dagen) kan niet meer stuk. We genieten nog even door.

En als klap op de vuurpijl een kort filmpje:

 

Selamat jalan Ubud

Vandaag verlaten we Villa Alam Suraya in Ubud alweer en gaan we naar ons laatste verblijf van een weekje in Lovina aan de noordkust. Maar eerst nog even terugblikken op de afgelopen dagen. Qua natuur en cultuur is het hier bijna onbeschrijfelijk. Eerst maar eens de cultuur. Die zit hem in kleinen en grote gebaren. Vooral over de kleinen gebaren leren we veel van Tiny, zij verzorgt elke ochtend het ontbijt en de villa en verteld (als we er om vragen) veel over de Balinese cultuur en het Hindoeïsme. Daar zouden we in Europa zoveel van kunnen leren over de dankbaarheid waarmee zij door het leven gaan. Een groot cultureel gebaar zagen we maandag. Vanaf het paleis in Ubud begon de ceremonie rond de crematie van de overleden koning. De hele stad in rep en roer, prachtig versierd en iedereen in traditionele kleding. Overlijden is hier niet iets van verdriet maar juist van het vieren van het leven. Eerst werd er een enorme stier door de straten gedragen, daarna een, soort, reusachtige prachtige toren waarin ook de kist met de koning. Ook die toren werd gedragen door de lokale bevolking en maakte 3 rondes door de stad zodat de overleden koning de weg naar het leven en het paleis kwijt zou raken.

De kist ligt net onder de 9 torens. De geliefde koning was op het laatst van zijn leven flink wat geld kwijt geraakt, vandaar dat de toren slechts 9 verdiepingen hoog was ipv de maximale 11. Op de begraafplaats gaat de kist via een soort glijbaan omlaag en wordt dan in! de stier gelegd. Eerst wordt de stier aangestoken, en dus het lichaam gecremeerd en daarna wordt ook de toren verbrand.

Hier zie je een klein stukje film over hoe dit allemaal ging.

Het lijkt ons geen goed idee om hier zelf de weg op te gaan. Het krioelt van de scooters, die niet alleen gebruikt worden voor menselijk transport maar soms ook halve vrachtwagens, eethuisjes of winkels zijn. behalve scooters ook, te, veel links rijdende auto's en busjes. Kortom voor ons is het Grab taxi systeem een uitkomst.

Uiteraard eten we op Bali geweldige nasi en mie goreng en ook de sateetjes zijn fantastisch. Om dat de mens ook wel eens iets anders wil aten we 's-avonds in Ubud bij een vrij nieuw restaurant, Pasir. Met name voor de mannen was de hanging tomahawk steak heerlijk. Het valt ons op hoe ontzettend goed ze in Bali zijn met stijl en sfeer. Waar je ook zit, eet, of (koffie) drinkt alles ziet er even mooi uit hier.

Gisteren weer een dag vol natuur. Chauffeur Deywa bracht ons eerst naar de Sarasita natuurlijke koffieplantage. Midden in de jungle groeit en bloeit er van alles, het is onvoorstelbaar zoals dragonfruit, mango, kaneel, kurkuma, annanas, gember en natuurlijk koffie. Eindelijk zien we dan zelf eens waar koffiebonen groeien en hoe het proces werkt om tot gebrande en gemalen koffie te komen. Hier wordt ook de hele dure Luwak koffie gemaakt.  loewak of civetkoffie is een van de duurste koffiesoorten ter wereld. De hoge prijs wordt niet veroorzaakt doordat de gebruikte koffiebessen zelf zo zeldzaam zijn, maar door het zeer speciale productieproces. Luwak is de lokale naam voor een civet katachtige die de rauwe rode koffiebessen eet, en later weer uitpoept. Na een grondig reinigingsproces wordt er dan koffie van gebrand. Omdat het zo bijzonder is hebben we er ter plaatste maar een kopje van geproeft. Bijzonder!!

Hierna gingen we naar de Tegallalang rijstterrassen. Ook weer zo overweldigend mooi om te zien. Veel klimmen en klauteren leverde telkens weer mooi plaatjes op.

De laatste stop was bij de Campuhan river walk. Bovenaan een heuvel zette Deywa ons af. Na eerst een lekkere lunch bij een Warung daalden we via een pad langs de rivier of naar het centrum va Ubud. Een stevige wandeling met prachtig zicht op huizen die tegen de heuvel aangebouwd zijn en omgeven daar mooie natuur.

Na een laatste ontbijt met banana pancakes, overheerlijk fruit en avocado namen we een laatste douche in onze bijna-buiten-douche pakten we onze koffers weer in. De was gedaan door Tiny (ze bestiert ook nog een eigen wasserij) en pakken we vandaag onze biezen richting Lovina.